Tagged with " featured"

Bordje: Niet Betreden

aug 25, 2016 by     No Comments    Posted under: Bescherming, Emoties, Inzicht, Leiderschap, Liefde, Mededogen

Want van dit pad heb ik een muur gebouwd, waarlangs iedereen mag komen, zolang mij liefde is toevertrouwd….

Ik had het graag anders gewild
Geen traan had een weg naar buiten hoeven vinden
Geen verbolgen woord verspild

Ik had beter kunnen weglopen
Luisteren naar wat mijn gevoel mij vertelde; nooit meer om te kijken
Maar de nieuwsgierigheid deed hopen

Mijn ziel was aan de duivel verkocht
Wat ik zag leek veilig en warm
En negeerde het kwaad en de achterdocht

Hoe graag had ik nee moeten zeggen
Met een bordje ‘niet betreden’ erbij
Die pijn ga ik me nooit meer opleggen

Want nogmaals, van dit pad heb ik een muur gebouwd
Waarlangs iedereen mag komen
Zolang mij liefde is toevertrouwd.

Terwijl ik in de spiegel keek

aug 20, 2016 by     No Comments    Posted under: angsten, Emoties, Inzicht, Schoonheid

De stilte hing zwaar in de lucht, als een storm die nog komen moest. Als een kudde gnoes die spoedig over de Afrikaanse vlakte zou stuiven. Je weet dat het eraan komt. Ontsnappen heeft geen zin. Ik wist niet dat hij zo bijzonder was, totdat hij zei:

“Ik koos voor mijzelf omdat ik niet meer zichtbaar was. In de spiegel zag ik al lange tijd niks meer. De weg die ik nam was oneindig, lang en hobbelig. Met diepe gaten, vele zijwegen en op vele plekken wegafzettingen. Erlangs stonden hoge populieren die een oorverdovend geluid produceerden bij onstuimige zware dagen en ze dreigde om te vallen op donkere momenten maar gaven de mooiste kleuren wanneer het opklaarde”

Vol bewondering luisterde ik naar zijn prachtige woorden. Weloverwogen en in harmonie. Als een orkest, perfect op elkaar ingespeeld, als een zwerm zwaluwen in de lucht. Perfectie in beweging. Ik verlangde naar meer, meer woorden. Woorden vol inzicht. Inzichten die mij wellicht zouden kunnen helpen naar het juiste pad.

De mijne liep dood
Want ook ik, misschien zoals iedereen wel eens, was de weg kwijt. De mijne liep dood, alleen ik leefde nog. Ik liep zonder grond door. Het doet me denken aan de tekenfilms van vroeger, waarbij de grond ineens weg was en ze dan nog een stukje vooruit rennen om vervolgens als een baksteen in de diepte te vallen. Mijn grondloze weg was alleen minder grappig en het bleef niet bij een schrammetje. Mijn weg liep door ijzige kou en gitzwarte leegte afgewisseld met ondraaglijke hitte dat mij tot op het bot verschroeide. Ik liep daar naakt en alleen, en ik wist niet waar naar toe.

Keek iemand maar zo naar mij
Ik staarde door het beslagen raam naar buiten. De regen had alles doorweekt, zou het vandaag nog opklaren? Het weerbericht zei van wel. We zullen wel zien, misschien is een wandeling straks wel lekker. De geur van de houtkachel bracht me terug naar ons gesprek, of eigenlijk, terug naar zijn monoloog want bij de vraag of hij mij meer zou willen vertellen keek hij op van zijn koffie waar hij al die tijd naar zat te staren. Elk stukje porselein werd tot in detail gezien door hem, ik was haast jaloers. Keek iemand maar zo naar mij, vol liefde, rust en overgave. Zou ik ooit zo worden vastgehouden, zacht en teder maar sterk. In volle overgave worden gekust, bekeken, aangeraakt.

Het leek alsof ik zweefde
Zijn enigszins geïrriteerde zucht raakte mij en zijn ogen doorboorde de mijne, haast boos dat mijn vraag om meer te vertellen hem onderbrak. Ik besloot mij stil te houden en deed alsof ik er niet was. Om alleen nog maar te hoeven luisteren. Ik merkte al, het was niet nodig om hem aan te sporen, ik zal mijn verlangen naar meer voor me houden.

“Soms” vervolgde hij “leek het alsof ik zweefde, ik was oprecht blij en trots. Dat ik ervoor koos om mijzelf weer te kunnen zien, mijzelf weer te kunnen zijn. Deze pieken gaven mij kracht om door te gaan. Want het zweven was altijd maar tijdelijk. De nachten waren donker, stil en eenzaam. Dat waren de momenten waarop het verlangen naar het oude zo hevig was dat ik het bijna niet kon weerstaan. Het gemis deed pijn, alles deed pijn en de angst was ongekend groot.”

Ik wist het
Ik zag mijzelf staan, daar op de kale donkere weg. Zijn relaas over de wens jezelf te kunnen zijn, tevreden kunnen zijn. Alles wat hij vertelde leek op mijn donkere eenzame weg. “Deze weg is het meest moeilijke en tegelijk het mooiste wat mij ooit is overkomen.” De woorden van deze laatste zin galmde door mijn hele lijf, ik zag mijn voetsporen. En ik wist… dit is de weg die ik bewandeld heb.

En terwijl ik in de spiegel keek, zag ik mijzelf. Een heel bijzonder mens.

foto: Nicolas Bell

Dichter bij Mandela

aug 14, 2015 by     3 Comments    Posted under: Afrika, Compassie, Inzicht

Ik geef toe, ik heb gehuild als een klein kind. Gehuild toen het nieuws naar buiten kwam dat Nelson Mandela, of Madiba zoals we hem in Zuid-Afrika liefkozend noemen, overleed.
Madiba wordt gemist. Met al het lijden dat zich nu afspeelt in de wereld moet ik vaak denken aan deze bijzondere man en hoe hij in moeilijke situaties handelden met compassie.

Shongweni
Anderhalf jaar heb ik in Zuid-Afrika gewoond, het land van Mandela. Ik woonde vlakbij Durban in Shongweni en verhuisde later met mijn toenmalige partner naar Pintetown. Prachtig wonen, vooral in Shongweni waar je de giraffen vanuit de achtertuin in de verte op de heuvels ziet lopen en je in de ochtenden ontwaakt door het gekwetter van de meest mooie vogels. En waar als je niet uitkijkt de apen je fruitschaal in de woonkamer leeg roven om het vervolgens zonder blikken of blozen op te peuzelen. Maar het is ook een plek waar je ‘hand in hand’ met de Black Mamba (ook wel ´The Last Sigaret Snake´ genoemd) woont.

Herinneringen aan Afrika
Laat ik één herinnering met je delen, oké, twee dan: die nacht dat ik nog wakker lag en vanuit het raam een slang zijn weg zag vervolgen via de regenpijp en ik hem vervolgens onder de dakpannen over de dakplaten hoorde schuiven. De rillingen liepen over mijn rug en angstvallig hield ik zijn bewegingen in de gaten. Uiteindelijk lukte het me niet om nog wakker te blijven en viel ik van pure uitputting in slaap.

Een aantal regels
Een andere herinnering was de dag dat ik de glazen en koffiekopjes in de keuken hoorde omvallen. Na een voorzichtig kijkje om de hoek zag ik dat een slang zijn lichaam rond de gordijnrails had gewikkeld terwijl zijn staart tussen de vuile vaat bungelde. Op dat moment geloofde ik mijn eigen ogen niet… een slang gewoon in je eigen huis, nota bene! Op den duur raakte ik gewend aan dit soort voorvallen en keek ik er niet meer van op dat de ongelooflijk grote kakkerlakken over het plafond liepen of dat het aanrecht zwart zag van de mieren omdat ik was vergeten de broodkruimels op te ruimen. Het was gewoon belangrijk om je aan een aantal regels te houden:

  • Je schoenen checken op eventuele kikkers, schorpioenen of spinnen voordat je ze aantrekt.
  • Onder de wc-bril kijken, want je weet nooit wat zich daar schuil houdt.
  • Tijdens het douchen opletten dat er geen slang door het gat in het plafond naar beneden valt (want ja, dat is gebeurd!)

Vervlogen dromen
Terugkijkend verbaas ik mij er over dat die tijd in Afrika mijn leven was. Inmiddels woon ik alweer een aantal jaren tevreden in het relatief veilige en goed geregelde Nederland. In de jaren tijdens mijn leven in Afrika en de jaren er na, is mijn liefde voor (Zuid-)Afrika alleen maar meer en meer geworden. Het lijkt een vervlogen droom, waarvan ik de warmte, het wild in de natuur, de rust en het voor ons trage levenstempo nog vaak mis.

Daar wonend waande ik me dichter bij Mr. Madiba. Zijn onmetelijke levenskracht, vergevingsgezindheid en liefde voor de medemens geven mij een brok in de keel. Zijn positieve energie reikte over de hele wereld. Een ode aan hem omdat hij een voorbeeld is voor ons. Ik had hem graag willen ontmoeten. Bij het overlijden van Mandela schreef ik:

“Secretly I had hoped you would be immortal… Have an amazing trip and I hope to see you soon again. Thank you for the light you gave us Mr. Madiba.”

Lots of love Joan

De eenzame drijver

aug 7, 2015 by     4 Comments    Posted under: angsten, Bootvluchtelingen, Compassie, Emoties, Mededogen

Ik ambieer geen politieke discussie over het onderwerp, het is te complex, het is geen kwestie van zwart of wit. Het is het lijden met een ‘lange IJ’ dat ik aan het daglicht wil brengen. De wanhoopsdaad, de enige optie op iets mooiers, beters en vooral veiligers. Gewoon pure hoop op een betere bestaanswereld waar je niet de nachten en dagen in ultieme angst hoeft door te brengen. Niet ´alleen´ de onzekerheid of er morgen wel iets te eten is. Maar de diepgewortelde angst of je morgen nog zal leven

De media
In de media wordt veel geschreven over mensen die de kust niet hebben bereikt. En over de aanhoudende vluchtelingenstroom die Europa te voortduren krijgt, wat met deze mensen te doen en hoe dat allemaal bekostigd moet gaan worden. De Volkskrant heeft een artikelreeks ´Fort Europa´, over het leven voor, tijdens en na de overtocht. Prachtig weergegeven.

Mensen, zoals jij en ik
Ik  voel intens mee met de angst en onzekerheid van deze mensen, waar zij elke seconde van de dag mee leven en uiteindelijk de beslissing maken om die oversteek te wagen. Vaak hele gezinnen. De dodemans-vaart naar hopelijk een betere wereld. De oversteek, waar veel geld voor betaald moet worden, in een boot die nauwelijks zeewaardig is, met onvoldoende eten en drinken en bovendien overvol beladen met mensen. Mensen zoals jij en ik… zoals jij en ik, realiseren wij ons dat wel voldoende? Dat het ook mensen zijn die elke dag moeten eten, drinken, poepen en slapen. Die willen lachen, dromen en liefhebben. Maar van wie er zoveel verlies en verdriet ervaren dat ze niet meer kunnen huilen. Ken je dat? Dat de pijn zo immens groot is dat de tranen niet meer komen of oeverloos zouden kunnen blijven stromen…

Een liefdevolle glimlach
Ik ben intens begaan met deze medemens en zou willen dat al het lijden opgeheven kan worden. Maar helaas, helaas is lijden inherent aan ons bestaan. Laten we deze mensen daarom welkom heten, onderdak geven en bij het passeren op straat, of in de rij bij de supermarkt een liefdevolle glimlach geven. Een glimlach zoals we die geven aan de mensen die we lief hebben. Daar worden we echt niet armer van eerder emotioneel rijker.

Deel je compassie, met anderen of in de vorm van een reactie hieronder.
Liefs Joan

Foto: Documentaire ‘Drowning for freedom’

Ik als schoonheidsideaal

nov 24, 2014 by     8 Comments    Posted under: Emoties, India, Inzicht, Nepal, Reizen, Schoonheid

Ik deel graag mooie herinneringen met jullie, men zegt namelijk dat het goed is om leuke herinneringen op te halen om je een geluksgevoel te geven. Nu is het niet zo dat ik geen gevoel van geluk in het heden of de toekomst ervaar, maar deze specifieke herinnering geeft me een boost zelfvertrouwen en dát is altijd wel fijn om te hebben, en verdomd bruikbaar in het dagelijks leven!

Hollywood-ster

Wat blijkt… in India en Nepal ben ik een soort schoonheidsideaal! Als een Hollywood ster waande ik mij destijds door de snoei hete en stoffige straatjes. In mijn modieuze reis-outfit en een te zware backpack op mijn rug flaneerde ik langs de restaurantjes, de lokale kapper en tuktuk-jes in de overvolle straten. Zonder make-up en mijn lange, glanzende, zwarte krullen in een slordige knot op mijn hoofd… en om het nog even mooier te maken mijn dagrugzak voor me gebonden. Een niks onthullende outfit zou ik zeggen. Maar hé, dat maakt niet uit want dáár blijk ik het toonbeeld van schoonheid…!

Even geen leed
Deze keer staan we even niet stil bij de emoties die ontstaan bij het aanschouwen van de vele zwervers langs de wegen in Delhi of hele gezinnen die in de smalle bermen en op de trottoirs de nacht doorbrengen. Nee, even hebben we het over mij, over mijn schoonheid en hoe ik daar mooi liep te wezen terwijl de mannen hun nek verdraaiden wanneer ik langs liep of gewoon een stukje met mij meeliepen. Ja, want dat gebeurt daar ook! Echter, verliep dit alles met veel respect, dat is wel even belangrijk om te vermelden. Geen fluiterij of billenknijperij of dat iemand je zo aanstaart dat je diegene het liefst twee blauwe luiken bezorgd. Nee, niks van dat alles. Het wordt echter wel vervelend wanneer ze hun telefoons tevoorschijn toveren om van wel heel dichtbij een foto van me maken. Dan slaat het Hollywood-gevoel door naar een paparazzi-gevoel… Maar, wederom, niks over vermoeiende situaties zoals de zinderende hitte die elke ademhaling bemoeilijkt. Ook niks over de smog zo dik dat het stug blijft hangen in de lucht. Ook zal ik het niet hebben over het gemis aan straatverlichting in de nacht en gebouwen die in puin liggen waarvan je de indruk krijgt dat er net een bom op is gevallen.

Sexy
Weer even terug naar mij want daar gaat het immers nu over… Eenmaal thuis in Nederland realiseerde ik mij hoe bijzonder het is om gezien te worden als een schoonheidsideaal en dat het dus helemaal niet uitmaakt wie je bent, wat je doet en hoe je eruitziet… Terug in Nederland: schoon gewassen, met een handtas over mijn schouder van normaal formaat, mijn haren sexy los, ogen opgemaakt en het perfecte plaatje van het schoonheidsideaal is af, zou ik denken! Nou, nee hoor, die indruk krijg ik in ieder geval niet. Want die mannen die hun nek verdraaien wanneer ik langs loop zijn hier helaas niet. Maar volgens mij weer ik waar dat aan ligt…

Daar in India en Nepal voelde ik me helemaal thuis, vrij en volmaakt gelukkig. Dat gevoel creëert een uitstraling waar je niet omheen kan! Die uitstraling, die ik daar had, dát is het schoonheidsideaal dat wij allemaal bezitten. Een schoonheid waarmee je anderen als het ware overdonderd. Deze uitstraling van puur geluk straalt uit je ogen… en dan zul je zien dat nekken zich verdraaien.

Schoonheid bezitten wij allemaal
Schoonheid is niet een jasje, een broekje, lang of klein zijn, dik of dun. Nee, schoonheid ben ik en ben jij. Dat zijn wij… Schoonheid bezitten wij allemaal.
De les van vandaag: wees jezelf, laat jezelf zien met je ogen, je uitstraling. Wat je laat zien is wat gezien wordt. Open, eerlijk en prachtig!

Laat een reactie achter, ik ben benieuwd naar jouw schoonheid!
Groetjes Joan

Immateriele rijkdom

nov 3, 2014 by     4 Comments    Posted under: Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen, Nepal, Reizen

Onlangs hoorde ik het nummer “We are here” van Alicia Keys. Dat inspireerde mij om dit blog te plaatsen dat ik twee jaar eerder had geschreven. In het lied werd ik geraakt door de boodschap dat we om elkaar moeten geven…

Uitnodiging: luister naar het nummer “We are here” en lees tegelijk dit blog. Het kan je de hoop doen voelen dat er mensen zijn die er voor anderen willen zijn en bereidt zijn om te geven en te helpen.

Het kabouter sprookjesland
In het donker tegen de rolluiken van een kleine winkel zat een meisje gehurkt op de grond. Ze was iets ouder dan een jaar en zat daar samen met haar twee zusjes van 10 en 11 jaar. Het meisje had een rood vestje aan met zwarte stippen en haar capuchon over haar hoofd getrokken. Ze zag er uit zoals de kabouters uit een sprookjesboek er uitzien. Alleen woonden deze kabouters niet in het bos zoals je dat van kabouters zou verwachten en over wie een kinderliedje zo mooi romantisch zegt:

“onder hele hoge bomen in een klein kabouterbos
staat een heel klein en aardig huisje zomaar midden op het mos.
Een huisje waar we als mensen graag in zouden willen wonen, maar wij zijn veels te groot.
Het is gemaakt voor kabouters met een jas en mutsje rood.
Als het ‘s avonds donker wordt is dat helemaal niet naar,
want dan zitten de kabouters heel gezellig bij elkaar…”

Helaas voor deze kabouterkinderen zijn de nachten niet gezellig, veilig of warm. Ze hebben geen eigen krukjes om op te zitten met kaarsjes in hun hand waarvan de lichtjes vrolijk fonkelen zoals in het kabouter sprookjesland.

De meedogenloze ongelijkheid
Terwijl ons kaboutermeisje op de verlaten, donkere straat onbezorgd met steentjes speelt kijken haar zusjes stil en verdrietig voor zich uit. In hun ogen weerspiegelt zich het harde leven van de straat. Ik voel de meedogenloze ongelijkheid tussen vele kinderlevens op deze wereld en mijn eigen welvarend leventje, het verscheurt mijn hart.
Nu twee jaar later… hoe zou het met het kaboutermeisje en haar zusjes zijn? Zouden ze geholpen worden of in handen zijn gevallen van mensen die niks goeds voor ogen hebben met hen, ik word misselijk van die laatste gedachte. Misselijk ook van de gedachte dat haar onbezorgde speelsheid verloren is gegaan…

Geef en help
Het lot van deze kinderen maakt mij verdrietig maar anderzijds geeft het mij hoop dat we wat kunnen doen met onze welvaart en mogelijkheden waarmee wij er kunnen zijn voor anderen die dat nodig hebben. Geven en helpen geeft je het gevoel van immateriële rijkdom en brengt ons dichter bij elkaar. Want daarom zijn we hier: voor elkaar!

Voel je vrij om te reageren op dit bericht! Laten we van elkaar leren.
Liefs Joan

Inspiratie om te leven

okt 13, 2014 by     4 Comments    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen

Mijn oma overleed afgelopen 9 september. Haar relatief korte ziekbed maakte het een intensieve, mooie, verdrietige en bijzondere periode. Bij haar laatste adem hoopte ik dat er nog meer zouden volgen… maar die kwamen niet. Het einde voor mijn oma was daar, samen met de start van een nieuw begin. Een nieuwe start waar wij over het algemeen niks over weten. Waar we ons in ieder geval niks meer van herinneren mocht je in een leven na de dood ‘geloven’, of überhaupt geloven in een bewustzijn dat na de dood zijn vervolg heeft. Of dit nu aan de poorten van de Hemel is, in de Bardo of een ander vervolg op de dood. In ieder geval vrij onbekend voor de meeste onder ons.

Vol liefde
Maar jammer genoeg was haar laatste adem echt de laatste. Het overlijden en het aanschouwen ervan was heel bijzonder en een mooie ervaring. Het gaf mij hoop, kracht en inzicht. Hoop dat het leven er voor mij nog is, tot het ook mijn einde zal zijn. Kracht dat ik er nog het aller aller beste uit kan halen en het inzicht dat ik dit leven wil delen met de mensen die ik lief heb. En mocht het mogelijk zijn, dat mijn sterfbed ook omringd mag zijn met hen die vol liefde op mij neerkijken zoals wij naar mijn oma keken en zij vredig haar laatste adem uitblies.

Vredige dood
Ik hoop oprecht dat iedereen de dood zo vredig mag ervaren en de inzichten, angsten, vreugde en het verdriet met anderen kunnen delen. De dood gaat hand in hand met het leven, net als een lach en een traan. Het geeft balans waardoor er ruimte in je hart ontstaat om compassie en liefde te voelen voor de mensen om je heen. Want iedereen moet een keer afscheid nemen. In essentie zijn we allemaal hetzelfde.

Bedankt lieve Riet voor de hoop, kracht en het inzicht dat u mijn uw overlijden hebt gegeven. Voel je vrij een reactie achter te laten. Ik ben benieuwd naar jullie inzichten en ervaringen.

>> Meer lezen over verkregen inzichten n.a.v. het overlijden van mijn oma? Mijn vader van Inner Travel Adventure heeft het artikel ‘De Dood Overleven’ geschreven <<

Liefs Joan

De veerkracht van de geest

apr 29, 2012 by     7 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Emoties, India, Inzicht, Mededogen

Geen cosmetische correcties
De hoeveelheid bedelaars is groot. In Majnu Ka Tilla in Delhi lopen ze je achterna en soms zelfs tot in de winkel, die vervolgens weer worden weggestuurd door de winkeleigenaar…Een bedelaar pakte mij vast met zijn linker arm, met zijn rechter arm had hij dat nooit kunnen doen, die zat in een onmogelijke positie vergroeid. Een andere vrouw was ernstig verminkt door verbrandingen in het gezicht. Haar rechter deel was helemaal gesmolten en haar wang en lip hing in een druppelvorm langs haar kin naar beneden. Geen costmetische correcties, geen brandwondencentrum Beverwijk, geen werk… langs de kant van de straat bedelen. Dat is het enige wat zij nog kan doen. Wij proberen hen allemaal wat te geven. Al is het maar 5 Roepies.

Zoals Matteo Pistono in zijn boek omschrijft: “Over een tijdje is je idee over wat normaal is, opgerekt en vervormd… Zo wordt alles weer normaal…” Hoe snel je gewend raakt aan hetgeen om je heen is ongelooflijk. De geest van de mens is sterk en veerkrachtig. Ik bewonder het enorm.

Main Square
Main Square van Mcleod Ganj verdient wat aandacht… Op dit punt verzamelt alles en iedereen zich. Het plein verbind 7 straten met elkaar. 1 straat heet Temple Road dat uitkomt bij de Main Temple van HH de Dalai Lama. De rust die er nooit is wordt non-stop verstoord door het gehinnik van paarden en ezels. Overstekende koeien, geiten en zwerfhonden blokkeren de weg. Monniken en nonnen reciteren in zichzelf mantra’s terwijl de kralen van de mala razendsnel door de vingers glijden. Boeddhisten gebruiken een mala om het aantal gereciteerde mantra’s te kunnen tellen.

Op dit plein vindt alles plaats. Hoewel je het gewoon moet DOEN, is oversteken niet altijd even gemakkelijk. Dit betekent verstand op nul en doorlopen. Met een flinke dosis geluk ontwijk je Tuk Tukjes, de local bus naar Baksu, taxi’s, motoren, hippies en lokale inwoners.  En toch… is dit plein niet groter dan een kleine rotonde in Nederland. Ik heb schik, elke keer weer, als ik Main Square nader. Het hart van Mcleod Ganj, altijd vol met leven en dat alles op maar enkele vierkante meter!

Lieve groet,
Joan

Een weg door India

apr 25, 2012 by     16 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Emoties, India, Mededogen, Reizen

Open riolen en nooit gewassen lichamen
Tijdens de nachtelijke taxirit van Delhi airport naar Majnu Ka Tilla (een Tibetaanse vestiging in India) overviel mij de hoeveelheid mensen die langs de snelweg ‘wonen’. In de berm en onder de bruggen. Hele gezinnen. Ze vlooien elkaar, praten en slapen er het grootste gedeelte van de dag. De geur die er hangt is soms ondraaglijk. Ik heb dat nog nooit ergens geroken. Het is een combinatie van nooit gewassen lichamen, uitwerpselen, open riolen en vastzittend, nooit vergaand afval.

Soms lijkt het niet te kloppen
In sommige straten klopt, vanuit een Westers oogpunt gezien, niks. Alles is anders, achterstevoren en op de kop. Voor mij is mijn bezoek aan India de eerste keer en compleet anders dan de landen waar ik eerder heb gereisd. In de bus naar Dharamsala zat in de stoelen naast mij, aan de andere kant van het gangpad, een Tibetaans stel. Hij merkte de vrachtwagen vol opeengestouwde kippen op die ons van reachts inhaalde. Je hoorde hem zuchten van ontsteltenis. Hij vouwde zijn handen voor zijn borst samen en reciteerde een mantra voor het welzijn van deze kippen, de mensen die hem vervoeren en voor alle andere voelende wezens. Ik was ontroerd door zijn liefdevolle houding en zijn oprechte respect voor de kippen. Hier word je omringd door het Boeddhistische denken wat regelmatig ruw wordt verstoord door het harde getoeter van het verkeer. Omringt door Tibetaanse gebedsvlaggen, mantra’s uit de speakers, Tibetanen op een stoeltje voor hun winkeltje en monniken en nonnen in vol ornaat. Het voelt als een warm bad om hier te zijn.

Het welkomstcommitee
Bij aankomst in Dharamsala stond er een welkomstcommitee klaar. Waar gebeurt dat nu nog? Echter dit gezelschap duwde visietekaartjes onder je neus of boden een taxirit aan van exorbitant hoge bedragen. Je wordt haast belaagd ;-) Ik hou het liever bij ‘welkomstcommitee’, dat voelt wat prettiger en ik zou die toeristen met een backpack ook belagen als ik hen was!

Veel groetjes Joan
Leuk als je een reactie achterlaat!

Het nieuwe leiderschap

feb 18, 2011 by     5 Comments    Posted under: Inzicht, Leiderschap

De toekomst van leiderschap ligt hem in het nieuwe werken en het daarbij behorende nieuwe leiderschap. Deze toekomst kan niet worden genegeerd, want dit toekomstbeeld is langzamerhand aan het infiltreren binnen organisaties en komt mee met de nieuwe generaties leiders. Dit nieuwe leiderschap is totaal anders dan het leiderschap van ‘vroeger’. Met het nieuwe leiderschap kun je leiding geven vanuit chaos en creatieve openheid en kan je aandachtig luisteren in plaats vanuit automatisch reageren.

Door deze nieuwe houding op de werkvloer leer je bewuste en vrije keuzes te maken en kun je negatieve en stresspatronen[1] bij jezelf en anderen doorbreken. Het leiderschap van ‘vroeger’ mist een fundamenteel onderdeel en dat is mindfulness. Juist door mindful leiding te geven word je meer helder en bewust in je visie, richting en actie en kun je de balans en vitaliteit in je persoonlijke en professionele leven behouden. Zorg daarom voor rustmomenten om te kunnen reflecteren op jezelf en te genieten!

Jon Kabat-Zinn[2] is oprichter en voormalig directeur van de Stress Reduction Clinic van het gezondheidscentrum van de universiteit van Massachusetts. Kabat-Zinn ontwikkelde een aandachtstraining (mindfulness), dit is een techniek om mensen te leren omgaan met stress, angst, pijn en ziekte. Kabat-Zinn omschrijft mindfulness als:

aandachtsgerichtheid houdt in dat je aandacht geeft op een speciale manier, doelbewust, op het moment zelf en niet oordelend”.

Wanneer je mindfulness verbindt met wijsheid ontstaat bewustwording, passie, bezieling, vertrouwen en creatieve openheid. Ik zie deze verbinding en onderdelen als essentiële ingrediënten en als basis voor het nieuwe werken en het nieuwe leiderschap. Eerlijkheid gaat hierbij voorop. Kortom leiderschap in balans.

Er worden vele andere benamingen gebruikt voor het nieuwe leiderschap. Zoals integraal leiderschap, dienend leiderschap, principle centered leiderschap, spiritueel leiderschap en authentiek leiderschap. De diverse leiderschapsstijlen zal ik een andere keer verder toe lichten. Ik ben van mening dat deze leiderschapsstijlen onderdelen zijn om de rol van het nieuwe leiderschap te kunnen vervullen.

Binnenkort meer over mindfulness en diverse leiderschapsstijlen.


[1] http://www.leiderschapenmindfulness.nl/

[2] http://nl.wikipedia.org/wiki/Jon_Kabat-Zinn