De eenzame drijver

aug 7, 2015 by     4 Reacties    Posted under: angsten, Bootvluchtelingen, Compassie, Emoties, Mededogen

Ik ambieer geen politieke discussie over het onderwerp, het is te complex, het is geen kwestie van zwart of wit. Het is het lijden met een ‘lange IJ’ dat ik aan het daglicht wil brengen. De wanhoopsdaad, de enige optie op iets mooiers, beters en vooral veiligers. Gewoon pure hoop op een betere bestaanswereld waar je niet de nachten en dagen in ultieme angst hoeft door te brengen. Niet ´alleen´ de onzekerheid of er morgen wel iets te eten is. Maar de diepgewortelde angst of je morgen nog zal leven

De media
In de media wordt veel geschreven over mensen die de kust niet hebben bereikt. En over de aanhoudende vluchtelingenstroom die Europa te voortduren krijgt, wat met deze mensen te doen en hoe dat allemaal bekostigd moet gaan worden. De Volkskrant heeft een artikelreeks ´Fort Europa´, over het leven voor, tijdens en na de overtocht. Prachtig weergegeven.

Mensen, zoals jij en ik
Ik  voel intens mee met de angst en onzekerheid van deze mensen, waar zij elke seconde van de dag mee leven en uiteindelijk de beslissing maken om die oversteek te wagen. Vaak hele gezinnen. De dodemans-vaart naar hopelijk een betere wereld. De oversteek, waar veel geld voor betaald moet worden, in een boot die nauwelijks zeewaardig is, met onvoldoende eten en drinken en bovendien overvol beladen met mensen. Mensen zoals jij en ik… zoals jij en ik, realiseren wij ons dat wel voldoende? Dat het ook mensen zijn die elke dag moeten eten, drinken, poepen en slapen. Die willen lachen, dromen en liefhebben. Maar van wie er zoveel verlies en verdriet ervaren dat ze niet meer kunnen huilen. Ken je dat? Dat de pijn zo immens groot is dat de tranen niet meer komen of oeverloos zouden kunnen blijven stromen…

Een liefdevolle glimlach
Ik ben intens begaan met deze medemens en zou willen dat al het lijden opgeheven kan worden. Maar helaas, helaas is lijden inherent aan ons bestaan. Laten we deze mensen daarom welkom heten, onderdak geven en bij het passeren op straat, of in de rij bij de supermarkt een liefdevolle glimlach geven. Een glimlach zoals we die geven aan de mensen die we lief hebben. Daar worden we echt niet armer van eerder emotioneel rijker.

Deel je compassie, met anderen of in de vorm van een reactie hieronder.
Liefs Joan

Foto: Documentaire ‘Drowning for freedom’

4 reacties + Voeg reactie toe

  • Dank dat je ons hieraan herinnert.

    Ik ben zelf bijna 2 keer verzopen. 1 keer in een zwembad en een andere keer zonk onze boot. Als ik de barre beelden op internet zie, of de verhalen lees, zelfs die van jou nu, dan krijg ik spontaan de rillingen.

    Raar, want momenteel is het buiten 28 graden… (zegt genoeg dus)

    Ik heb ook echt geen flauw idee wat we hier nou mee moeten. Wat is het plan van aanpak? Gelukkig ben ik geen politicus en hoef ik geen beslissingen te maken over dit soort grote zaken van leven en dood.

    Tegelijkertijd voel ik me een slappe zak aangezien ik er niets aan doe.

    Anyway, wat je zegt probeer ik zoveel mogelijk te doen. Compassie (ook al vind ik het een vies woord haha) is de way to go. Een gesprekje met de bakker, hallo zeggen tegen mensen op straat (of op twitter ;)), de deur open houden voor een medebewoner… Nope; ik red er geen levens mee, maar toch!

    Dank voor je schrijven.
    Percy

    • Jeetje Percy,

      Zelf bijna 2 keer verdronken… je kan je dan toch echt wel net iets beter inleven in hoe zij zich moeten voelen denk ik.
      Ik heb precies hetzelfde: blij geen politicus te zijn, maar me wel machteloos voelen over het welzijn van hen en anderen die zoveel leed ervaren. Het ‘enige’ wat we dan wel kunnen is met compassie (daar heb je het woord weer) met anderen omgaan. Dan doen we het eigenlijk best goed, al zeg ik het zelf!

      Bedankt voor je mooie reactie!
      Joan

  • Lieve Joan,

    Wat ontzettend mooi en ontroerend geschreven….
    Inderdaad wat een kracht moeten die mensen hebben om hun vertrouwde huis,stad ,land en de rest van de familie te verlaten en te vertrekken naar voor hun een betere plek op deze wereld….
    Daar mag best bij stil gestaan worden en ons in laten zien dat wij het nog niet zo slecht hebben. ..
    Hopelijk komt er voor al die mensen gauw een oplossing zodat ook zij ooit kunnen genieten van dit leven.

    Nogmaals bedankt voor je mooie verhaal!

    Kus Fem

    • Lieve Fem,

      Bedankt voor je reactie, ik hoop ook oprecht dat zij een beter leven zullen krijgen! <3

      Liefs Joan

Wil je reageren? Ga je gang en plaats je reactie!

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>