Immateriele rijkdom

nov 3, 2014 by     4 Reacties    Posted under: Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen, Nepal, Reizen

Onlangs hoorde ik het nummer “We are here” van Alicia Keys. Dat inspireerde mij om dit blog te plaatsen dat ik twee jaar eerder had geschreven. In het lied werd ik geraakt door de boodschap dat we om elkaar moeten geven…

Uitnodiging: luister naar het nummer “We are here” en lees tegelijk dit blog. Het kan je de hoop doen voelen dat er mensen zijn die er voor anderen willen zijn en bereidt zijn om te geven en te helpen.

Het kabouter sprookjesland
In het donker tegen de rolluiken van een kleine winkel zat een meisje gehurkt op de grond. Ze was iets ouder dan een jaar en zat daar samen met haar twee zusjes van 10 en 11 jaar. Het meisje had een rood vestje aan met zwarte stippen en haar capuchon over haar hoofd getrokken. Ze zag er uit zoals de kabouters uit een sprookjesboek er uitzien. Alleen woonden deze kabouters niet in het bos zoals je dat van kabouters zou verwachten en over wie een kinderliedje zo mooi romantisch zegt:

“onder hele hoge bomen in een klein kabouterbos
staat een heel klein en aardig huisje zomaar midden op het mos.
Een huisje waar we als mensen graag in zouden willen wonen, maar wij zijn veels te groot.
Het is gemaakt voor kabouters met een jas en mutsje rood.
Als het ‘s avonds donker wordt is dat helemaal niet naar,
want dan zitten de kabouters heel gezellig bij elkaar…”

Helaas voor deze kabouterkinderen zijn de nachten niet gezellig, veilig of warm. Ze hebben geen eigen krukjes om op te zitten met kaarsjes in hun hand waarvan de lichtjes vrolijk fonkelen zoals in het kabouter sprookjesland.

De meedogenloze ongelijkheid
Terwijl ons kaboutermeisje op de verlaten, donkere straat onbezorgd met steentjes speelt kijken haar zusjes stil en verdrietig voor zich uit. In hun ogen weerspiegelt zich het harde leven van de straat. Ik voel de meedogenloze ongelijkheid tussen vele kinderlevens op deze wereld en mijn eigen welvarend leventje, het verscheurt mijn hart.
Nu twee jaar later… hoe zou het met het kaboutermeisje en haar zusjes zijn? Zouden ze geholpen worden of in handen zijn gevallen van mensen die niks goeds voor ogen hebben met hen, ik word misselijk van die laatste gedachte. Misselijk ook van de gedachte dat haar onbezorgde speelsheid verloren is gegaan…

Geef en help
Het lot van deze kinderen maakt mij verdrietig maar anderzijds geeft het mij hoop dat we wat kunnen doen met onze welvaart en mogelijkheden waarmee wij er kunnen zijn voor anderen die dat nodig hebben. Geven en helpen geeft je het gevoel van immateriële rijkdom en brengt ons dichter bij elkaar. Want daarom zijn we hier: voor elkaar!

Voel je vrij om te reageren op dit bericht! Laten we van elkaar leren.
Liefs Joan

4 reacties + Voeg reactie toe

  • Lieve Joan,

    Weer een prachtig, aangrijpend verhaal!
    Precies, we zijn er om voor elkaar, om voor elkaar te zorgen, steunen en liefhebben!

    • Hoi lieve Marielle,
      Dat is echt waar ja… zonder elkaar zouden we er niet eens kunnen zijn. Alles wat we zien is tot stand gekomen door iemand. De stoel waar we op zitten, de auto waar we in rijden, het eten dat we tot ons nemen… alles! Soms krijg ik de neiging om iemand zomaar te bedanken, iemand die ik niet ken, zoals de heren die ons vuilnis ophalen. ‘BEDANKT!! want zonder jullie zou het een ongelooflijke troep zijn!’

      Dikke zoen xx

  • Lieve Joan, mooie poging om je liefdevolle hart onder woorden te brengen waar woorden eigenlijk te kort voor schieten. Het gaat om voelen tussen de woorden door wat je wilt uitdrukken en dat wat je wilt uitdrukken gaat ver voorbij aan die eendimensionale woorden. Taal is volstrekt ontoereikend om onze veelheid aan subtiele gevoelens duidelijk te maken. We moeten tussen de regels door ‘voelen’ om met elkaar in contact te kunnen komen, om hartcommunicatie te hebben. Als we werkelijk ons hart laten spreken ontstaat spontaan inzicht, een soort out of the box inzicht dat er een onderlinge afhankelijkheid bestaat tussen jou en mij en anderen, tussen alles wat er is op moeder aarde die ons voorziet van al onze behoeften. Samen delen, samen-leven, samen dragen is dan een vanzelfsprekendheid. Wanneer je om je heen kijkt blijkt de werkelijkheid is helaas nog al te vaak in schrille tegenstelling hiermee. Maar wanneer je naar de wereld kijkt vanuit de universele dimensie van onderlinge afhankelijkheid dan zie je door het gedrag van anderen heen ook hun schoonheid en hoe alle wezens, ook de dieren, streven naar een gelukkig leven. Beginnen in je eigen kleine wereldje om bij te dragen aan geluk van de ander ongeacht wie of hoe diegene is, dus onvoorwaardelijk, maakt dat je een olievlek creëert van elkaar gelukkig willen maken. Maar door onze eigen kleingeestige ego-gerichtheid, met al onze eigen behoeften blokkeren we de toegang in onszelf tot die open en spontane houding, die een weerspiegeling is van wie we werkelijk zijn. Out of the box denken en je ‘afwijkend’ gedragen door deze onbevangen houding toe te laten inspireert jezelf en anderen. Die weg ben ik met vallen en opstaan aan het bewandelen, en het voel heel goed omdat ik steeds meer samenval met mijzelf en omdat ik geloof in de aanwezige schoonheid van de verborgen schatten die jij en ik en wij allemaal in onszelf meedragen en die onze ware natuur weerspiegelen. In jou blog zie ik dat je je ware natuur laat weerspiegelen, mooi.

    • Lieve pap,
      Wat een ontzettend mooie reactie…. laat die vlek zich verder verspreiden. En laten we zelf de vlek zijn. Laten we beginnen bij verdraagzaamheid voor ons zelf en anderen. De gelijkwaardige liefde voor iedereen. Ook ‘vijand’ en niet alleen je familie en vrienden. Dat blijkt maar al te vaak nog niet zo makkelijk te zijn.

      Laten we vooral trots zijn op wie we zijn en dat we die mogelijkheden hebben. De mogelijkheid om goed te doen, om te geven en lief te hebben. Dat is een heel waardevol bezit.

      Dankjewel pap, we mogen best concluderen dat we op de goede weg zitten.

Wil je reageren? Ga je gang en plaats je reactie!

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>