Bijzonder en normaal

dec 22, 2010 by     Geen reacties    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Leiderschap, Mededogen, Reizen

“….Ya he la hiii naa weeee….!” Vreemde zang en geluiden rijzen op en is zelfs door mijn oordopjes van muziek te horen. De ogen in de wagon kijken in de richting waar het vreemde geluid vandaan komt. Intussen gaat de zang door, vergezeld door harde bonken. Er bekruipt me een onbehagelijk gevoel. De spiegeling in de ramen laat zien dat anderen zich ook ongemakkelijk voelen en zij zich liever laten verdwijnen, net als ik. Helaas is opstaan en weglopen te laat, want het geluid komt dichterbij, net als dat onbehagelijke gevoel. Ik bedenk met één uitweg, maar dan zou ik te veel opvallen.

Hoe zouden de medepassagiers reageren als deze man, die inmiddels bij de deur staat en dreigt binnen te komen, op mij afloopt! Ik realiseer mij dat direct reageren bijzonder is, dat je hoofd boven het maaiveld uitsteken uitzonderlijk is en dat niet zomaar iemand opstaat en daadwerkelijk iets doet. Stiekem hoop ik dat die uitzonderlijke persoon wel aanwezig is. De spanning kan ik bijna zien stijgen, de lucht wordt dikker en het gevoel is zwaar. We zien hoe de man tegen het glas van de deur oploopt, lacht, zingt en schreeuwt. De geluiden zijn bijna niet lachend en zingend te noemen. Het is iets onbekends, het is onvoorspelbaar. Zonder dat de man trachtte naar binnen te komen draait hij zich om en loopt de trap weer op, de hal in. Daar vervolgt hij zijn voor mij onbekende en onvoorspelbare leven.

We naderen een station. Mensen staan op, doen hun jas aan, pakken hun spullen. Ik ben nog lang niet bij mijn bestemming, maar ook ik sta op, pak mijn jas en tas en doe alsof ik vertrek. Ik stap niet uit, ik loop naar een andere wagon, zoek een plaatsje en ga daar zitten.

Een gevoel van verdriet overvalt mij. Ik realiseer mij mijn oordelen en dat ik het onbekende schuw. Ondertussen vertrekt de trein en nadert het geluid weer. Wederom voel ik me onbehagelijk en realiseer ik mij dat ik me onveilig voel, maar er ook verdrietig om ben.

Het is normaal als je niet reageert en angst voelt. Het is bijzonder als je durft en er boven uit kan steken.

Wil je reageren? Ga je gang en plaats je reactie!

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>