Archive from augustus, 2016

Bordje: Niet Betreden

aug 25, 2016 by     No Comments    Posted under: Bescherming, Emoties, Inzicht, Leiderschap, Liefde, Mededogen

Want van dit pad heb ik een muur gebouwd, waarlangs iedereen mag komen, zolang mij liefde is toevertrouwd….

Ik had het graag anders gewild
Geen traan had een weg naar buiten hoeven vinden
Geen verbolgen woord verspild

Ik had beter kunnen weglopen
Luisteren naar wat mijn gevoel mij vertelde; nooit meer om te kijken
Maar de nieuwsgierigheid deed hopen

Mijn ziel was aan de duivel verkocht
Wat ik zag leek veilig en warm
En negeerde het kwaad en de achterdocht

Hoe graag had ik nee moeten zeggen
Met een bordje ‘niet betreden’ erbij
Die pijn ga ik me nooit meer opleggen

Want nogmaals, van dit pad heb ik een muur gebouwd
Waarlangs iedereen mag komen
Zolang mij liefde is toevertrouwd.

Terwijl ik in de spiegel keek

aug 20, 2016 by     No Comments    Posted under: angsten, Emoties, Inzicht, Schoonheid

De stilte hing zwaar in de lucht, als een storm die nog komen moest. Als een kudde gnoes die spoedig over de Afrikaanse vlakte zou stuiven. Je weet dat het eraan komt. Ontsnappen heeft geen zin. Ik wist niet dat hij zo bijzonder was, totdat hij zei:

“Ik koos voor mijzelf omdat ik niet meer zichtbaar was. In de spiegel zag ik al lange tijd niks meer. De weg die ik nam was oneindig, lang en hobbelig. Met diepe gaten, vele zijwegen en op vele plekken wegafzettingen. Erlangs stonden hoge populieren die een oorverdovend geluid produceerden bij onstuimige zware dagen en ze dreigde om te vallen op donkere momenten maar gaven de mooiste kleuren wanneer het opklaarde”

Vol bewondering luisterde ik naar zijn prachtige woorden. Weloverwogen en in harmonie. Als een orkest, perfect op elkaar ingespeeld, als een zwerm zwaluwen in de lucht. Perfectie in beweging. Ik verlangde naar meer, meer woorden. Woorden vol inzicht. Inzichten die mij wellicht zouden kunnen helpen naar het juiste pad.

De mijne liep dood
Want ook ik, misschien zoals iedereen wel eens, was de weg kwijt. De mijne liep dood, alleen ik leefde nog. Ik liep zonder grond door. Het doet me denken aan de tekenfilms van vroeger, waarbij de grond ineens weg was en ze dan nog een stukje vooruit rennen om vervolgens als een baksteen in de diepte te vallen. Mijn grondloze weg was alleen minder grappig en het bleef niet bij een schrammetje. Mijn weg liep door ijzige kou en gitzwarte leegte afgewisseld met ondraaglijke hitte dat mij tot op het bot verschroeide. Ik liep daar naakt en alleen, en ik wist niet waar naar toe.

Keek iemand maar zo naar mij
Ik staarde door het beslagen raam naar buiten. De regen had alles doorweekt, zou het vandaag nog opklaren? Het weerbericht zei van wel. We zullen wel zien, misschien is een wandeling straks wel lekker. De geur van de houtkachel bracht me terug naar ons gesprek, of eigenlijk, terug naar zijn monoloog want bij de vraag of hij mij meer zou willen vertellen keek hij op van zijn koffie waar hij al die tijd naar zat te staren. Elk stukje porselein werd tot in detail gezien door hem, ik was haast jaloers. Keek iemand maar zo naar mij, vol liefde, rust en overgave. Zou ik ooit zo worden vastgehouden, zacht en teder maar sterk. In volle overgave worden gekust, bekeken, aangeraakt.

Het leek alsof ik zweefde
Zijn enigszins geïrriteerde zucht raakte mij en zijn ogen doorboorde de mijne, haast boos dat mijn vraag om meer te vertellen hem onderbrak. Ik besloot mij stil te houden en deed alsof ik er niet was. Om alleen nog maar te hoeven luisteren. Ik merkte al, het was niet nodig om hem aan te sporen, ik zal mijn verlangen naar meer voor me houden.

“Soms” vervolgde hij “leek het alsof ik zweefde, ik was oprecht blij en trots. Dat ik ervoor koos om mijzelf weer te kunnen zien, mijzelf weer te kunnen zijn. Deze pieken gaven mij kracht om door te gaan. Want het zweven was altijd maar tijdelijk. De nachten waren donker, stil en eenzaam. Dat waren de momenten waarop het verlangen naar het oude zo hevig was dat ik het bijna niet kon weerstaan. Het gemis deed pijn, alles deed pijn en de angst was ongekend groot.”

Ik wist het
Ik zag mijzelf staan, daar op de kale donkere weg. Zijn relaas over de wens jezelf te kunnen zijn, tevreden kunnen zijn. Alles wat hij vertelde leek op mijn donkere eenzame weg. “Deze weg is het meest moeilijke en tegelijk het mooiste wat mij ooit is overkomen.” De woorden van deze laatste zin galmde door mijn hele lijf, ik zag mijn voetsporen. En ik wist… dit is de weg die ik bewandeld heb.

En terwijl ik in de spiegel keek, zag ik mijzelf. Een heel bijzonder mens.

foto: Nicolas Bell