Archive from augustus, 2015

Dichter bij Mandela

aug 14, 2015 by     3 Comments    Posted under: Afrika, Compassie, Inzicht

Ik geef toe, ik heb gehuild als een klein kind. Gehuild toen het nieuws naar buiten kwam dat Nelson Mandela, of Madiba zoals we hem in Zuid-Afrika liefkozend noemen, overleed.
Madiba wordt gemist. Met al het lijden dat zich nu afspeelt in de wereld moet ik vaak denken aan deze bijzondere man en hoe hij in moeilijke situaties handelden met compassie.

Shongweni
Anderhalf jaar heb ik in Zuid-Afrika gewoond, het land van Mandela. Ik woonde vlakbij Durban in Shongweni en verhuisde later met mijn toenmalige partner naar Pintetown. Prachtig wonen, vooral in Shongweni waar je de giraffen vanuit de achtertuin in de verte op de heuvels ziet lopen en je in de ochtenden ontwaakt door het gekwetter van de meest mooie vogels. En waar als je niet uitkijkt de apen je fruitschaal in de woonkamer leeg roven om het vervolgens zonder blikken of blozen op te peuzelen. Maar het is ook een plek waar je ‘hand in hand’ met de Black Mamba (ook wel ´The Last Sigaret Snake´ genoemd) woont.

Herinneringen aan Afrika
Laat ik één herinnering met je delen, oké, twee dan: die nacht dat ik nog wakker lag en vanuit het raam een slang zijn weg zag vervolgen via de regenpijp en ik hem vervolgens onder de dakpannen over de dakplaten hoorde schuiven. De rillingen liepen over mijn rug en angstvallig hield ik zijn bewegingen in de gaten. Uiteindelijk lukte het me niet om nog wakker te blijven en viel ik van pure uitputting in slaap.

Een aantal regels
Een andere herinnering was de dag dat ik de glazen en koffiekopjes in de keuken hoorde omvallen. Na een voorzichtig kijkje om de hoek zag ik dat een slang zijn lichaam rond de gordijnrails had gewikkeld terwijl zijn staart tussen de vuile vaat bungelde. Op dat moment geloofde ik mijn eigen ogen niet… een slang gewoon in je eigen huis, nota bene! Op den duur raakte ik gewend aan dit soort voorvallen en keek ik er niet meer van op dat de ongelooflijk grote kakkerlakken over het plafond liepen of dat het aanrecht zwart zag van de mieren omdat ik was vergeten de broodkruimels op te ruimen. Het was gewoon belangrijk om je aan een aantal regels te houden:

  • Je schoenen checken op eventuele kikkers, schorpioenen of spinnen voordat je ze aantrekt.
  • Onder de wc-bril kijken, want je weet nooit wat zich daar schuil houdt.
  • Tijdens het douchen opletten dat er geen slang door het gat in het plafond naar beneden valt (want ja, dat is gebeurd!)

Vervlogen dromen
Terugkijkend verbaas ik mij er over dat die tijd in Afrika mijn leven was. Inmiddels woon ik alweer een aantal jaren tevreden in het relatief veilige en goed geregelde Nederland. In de jaren tijdens mijn leven in Afrika en de jaren er na, is mijn liefde voor (Zuid-)Afrika alleen maar meer en meer geworden. Het lijkt een vervlogen droom, waarvan ik de warmte, het wild in de natuur, de rust en het voor ons trage levenstempo nog vaak mis.

Daar wonend waande ik me dichter bij Mr. Madiba. Zijn onmetelijke levenskracht, vergevingsgezindheid en liefde voor de medemens geven mij een brok in de keel. Zijn positieve energie reikte over de hele wereld. Een ode aan hem omdat hij een voorbeeld is voor ons. Ik had hem graag willen ontmoeten. Bij het overlijden van Mandela schreef ik:

“Secretly I had hoped you would be immortal… Have an amazing trip and I hope to see you soon again. Thank you for the light you gave us Mr. Madiba.”

Lots of love Joan

De eenzame drijver

aug 7, 2015 by     4 Comments    Posted under: angsten, Bootvluchtelingen, Compassie, Emoties, Mededogen

Ik ambieer geen politieke discussie over het onderwerp, het is te complex, het is geen kwestie van zwart of wit. Het is het lijden met een ‘lange IJ’ dat ik aan het daglicht wil brengen. De wanhoopsdaad, de enige optie op iets mooiers, beters en vooral veiligers. Gewoon pure hoop op een betere bestaanswereld waar je niet de nachten en dagen in ultieme angst hoeft door te brengen. Niet ´alleen´ de onzekerheid of er morgen wel iets te eten is. Maar de diepgewortelde angst of je morgen nog zal leven

De media
In de media wordt veel geschreven over mensen die de kust niet hebben bereikt. En over de aanhoudende vluchtelingenstroom die Europa te voortduren krijgt, wat met deze mensen te doen en hoe dat allemaal bekostigd moet gaan worden. De Volkskrant heeft een artikelreeks ´Fort Europa´, over het leven voor, tijdens en na de overtocht. Prachtig weergegeven.

Mensen, zoals jij en ik
Ik  voel intens mee met de angst en onzekerheid van deze mensen, waar zij elke seconde van de dag mee leven en uiteindelijk de beslissing maken om die oversteek te wagen. Vaak hele gezinnen. De dodemans-vaart naar hopelijk een betere wereld. De oversteek, waar veel geld voor betaald moet worden, in een boot die nauwelijks zeewaardig is, met onvoldoende eten en drinken en bovendien overvol beladen met mensen. Mensen zoals jij en ik… zoals jij en ik, realiseren wij ons dat wel voldoende? Dat het ook mensen zijn die elke dag moeten eten, drinken, poepen en slapen. Die willen lachen, dromen en liefhebben. Maar van wie er zoveel verlies en verdriet ervaren dat ze niet meer kunnen huilen. Ken je dat? Dat de pijn zo immens groot is dat de tranen niet meer komen of oeverloos zouden kunnen blijven stromen…

Een liefdevolle glimlach
Ik ben intens begaan met deze medemens en zou willen dat al het lijden opgeheven kan worden. Maar helaas, helaas is lijden inherent aan ons bestaan. Laten we deze mensen daarom welkom heten, onderdak geven en bij het passeren op straat, of in de rij bij de supermarkt een liefdevolle glimlach geven. Een glimlach zoals we die geven aan de mensen die we lief hebben. Daar worden we echt niet armer van eerder emotioneel rijker.

Deel je compassie, met anderen of in de vorm van een reactie hieronder.
Liefs Joan

Foto: Documentaire ‘Drowning for freedom’