Archive from november, 2014

Ik als schoonheidsideaal

nov 24, 2014 by     8 Comments    Posted under: Emoties, India, Inzicht, Nepal, Reizen, Schoonheid

Ik deel graag mooie herinneringen met jullie, men zegt namelijk dat het goed is om leuke herinneringen op te halen om je een geluksgevoel te geven. Nu is het niet zo dat ik geen gevoel van geluk in het heden of de toekomst ervaar, maar deze specifieke herinnering geeft me een boost zelfvertrouwen en dát is altijd wel fijn om te hebben, en verdomd bruikbaar in het dagelijks leven!

Hollywood-ster

Wat blijkt… in India en Nepal ben ik een soort schoonheidsideaal! Als een Hollywood ster waande ik mij destijds door de snoei hete en stoffige straatjes. In mijn modieuze reis-outfit en een te zware backpack op mijn rug flaneerde ik langs de restaurantjes, de lokale kapper en tuktuk-jes in de overvolle straten. Zonder make-up en mijn lange, glanzende, zwarte krullen in een slordige knot op mijn hoofd… en om het nog even mooier te maken mijn dagrugzak voor me gebonden. Een niks onthullende outfit zou ik zeggen. Maar hé, dat maakt niet uit want dáár blijk ik het toonbeeld van schoonheid…!

Even geen leed
Deze keer staan we even niet stil bij de emoties die ontstaan bij het aanschouwen van de vele zwervers langs de wegen in Delhi of hele gezinnen die in de smalle bermen en op de trottoirs de nacht doorbrengen. Nee, even hebben we het over mij, over mijn schoonheid en hoe ik daar mooi liep te wezen terwijl de mannen hun nek verdraaiden wanneer ik langs liep of gewoon een stukje met mij meeliepen. Ja, want dat gebeurt daar ook! Echter, verliep dit alles met veel respect, dat is wel even belangrijk om te vermelden. Geen fluiterij of billenknijperij of dat iemand je zo aanstaart dat je diegene het liefst twee blauwe luiken bezorgd. Nee, niks van dat alles. Het wordt echter wel vervelend wanneer ze hun telefoons tevoorschijn toveren om van wel heel dichtbij een foto van me maken. Dan slaat het Hollywood-gevoel door naar een paparazzi-gevoel… Maar, wederom, niks over vermoeiende situaties zoals de zinderende hitte die elke ademhaling bemoeilijkt. Ook niks over de smog zo dik dat het stug blijft hangen in de lucht. Ook zal ik het niet hebben over het gemis aan straatverlichting in de nacht en gebouwen die in puin liggen waarvan je de indruk krijgt dat er net een bom op is gevallen.

Sexy
Weer even terug naar mij want daar gaat het immers nu over… Eenmaal thuis in Nederland realiseerde ik mij hoe bijzonder het is om gezien te worden als een schoonheidsideaal en dat het dus helemaal niet uitmaakt wie je bent, wat je doet en hoe je eruitziet… Terug in Nederland: schoon gewassen, met een handtas over mijn schouder van normaal formaat, mijn haren sexy los, ogen opgemaakt en het perfecte plaatje van het schoonheidsideaal is af, zou ik denken! Nou, nee hoor, die indruk krijg ik in ieder geval niet. Want die mannen die hun nek verdraaien wanneer ik langs loop zijn hier helaas niet. Maar volgens mij weer ik waar dat aan ligt…

Daar in India en Nepal voelde ik me helemaal thuis, vrij en volmaakt gelukkig. Dat gevoel creëert een uitstraling waar je niet omheen kan! Die uitstraling, die ik daar had, dát is het schoonheidsideaal dat wij allemaal bezitten. Een schoonheid waarmee je anderen als het ware overdonderd. Deze uitstraling van puur geluk straalt uit je ogen… en dan zul je zien dat nekken zich verdraaien.

Schoonheid bezitten wij allemaal
Schoonheid is niet een jasje, een broekje, lang of klein zijn, dik of dun. Nee, schoonheid ben ik en ben jij. Dat zijn wij… Schoonheid bezitten wij allemaal.
De les van vandaag: wees jezelf, laat jezelf zien met je ogen, je uitstraling. Wat je laat zien is wat gezien wordt. Open, eerlijk en prachtig!

Laat een reactie achter, ik ben benieuwd naar jouw schoonheid!
Groetjes Joan

Immateriele rijkdom

nov 3, 2014 by     4 Comments    Posted under: Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen, Nepal, Reizen

Onlangs hoorde ik het nummer “We are here” van Alicia Keys. Dat inspireerde mij om dit blog te plaatsen dat ik twee jaar eerder had geschreven. In het lied werd ik geraakt door de boodschap dat we om elkaar moeten geven…

Uitnodiging: luister naar het nummer “We are here” en lees tegelijk dit blog. Het kan je de hoop doen voelen dat er mensen zijn die er voor anderen willen zijn en bereidt zijn om te geven en te helpen.

Het kabouter sprookjesland
In het donker tegen de rolluiken van een kleine winkel zat een meisje gehurkt op de grond. Ze was iets ouder dan een jaar en zat daar samen met haar twee zusjes van 10 en 11 jaar. Het meisje had een rood vestje aan met zwarte stippen en haar capuchon over haar hoofd getrokken. Ze zag er uit zoals de kabouters uit een sprookjesboek er uitzien. Alleen woonden deze kabouters niet in het bos zoals je dat van kabouters zou verwachten en over wie een kinderliedje zo mooi romantisch zegt:

“onder hele hoge bomen in een klein kabouterbos
staat een heel klein en aardig huisje zomaar midden op het mos.
Een huisje waar we als mensen graag in zouden willen wonen, maar wij zijn veels te groot.
Het is gemaakt voor kabouters met een jas en mutsje rood.
Als het ‘s avonds donker wordt is dat helemaal niet naar,
want dan zitten de kabouters heel gezellig bij elkaar…”

Helaas voor deze kabouterkinderen zijn de nachten niet gezellig, veilig of warm. Ze hebben geen eigen krukjes om op te zitten met kaarsjes in hun hand waarvan de lichtjes vrolijk fonkelen zoals in het kabouter sprookjesland.

De meedogenloze ongelijkheid
Terwijl ons kaboutermeisje op de verlaten, donkere straat onbezorgd met steentjes speelt kijken haar zusjes stil en verdrietig voor zich uit. In hun ogen weerspiegelt zich het harde leven van de straat. Ik voel de meedogenloze ongelijkheid tussen vele kinderlevens op deze wereld en mijn eigen welvarend leventje, het verscheurt mijn hart.
Nu twee jaar later… hoe zou het met het kaboutermeisje en haar zusjes zijn? Zouden ze geholpen worden of in handen zijn gevallen van mensen die niks goeds voor ogen hebben met hen, ik word misselijk van die laatste gedachte. Misselijk ook van de gedachte dat haar onbezorgde speelsheid verloren is gegaan…

Geef en help
Het lot van deze kinderen maakt mij verdrietig maar anderzijds geeft het mij hoop dat we wat kunnen doen met onze welvaart en mogelijkheden waarmee wij er kunnen zijn voor anderen die dat nodig hebben. Geven en helpen geeft je het gevoel van immateriële rijkdom en brengt ons dichter bij elkaar. Want daarom zijn we hier: voor elkaar!

Voel je vrij om te reageren op dit bericht! Laten we van elkaar leren.
Liefs Joan