Archive from april, 2012

De veerkracht van de geest

apr 29, 2012 by     7 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Emoties, India, Inzicht, Mededogen

Geen cosmetische correcties
De hoeveelheid bedelaars is groot. In Majnu Ka Tilla in Delhi lopen ze je achterna en soms zelfs tot in de winkel, die vervolgens weer worden weggestuurd door de winkeleigenaar…Een bedelaar pakte mij vast met zijn linker arm, met zijn rechter arm had hij dat nooit kunnen doen, die zat in een onmogelijke positie vergroeid. Een andere vrouw was ernstig verminkt door verbrandingen in het gezicht. Haar rechter deel was helemaal gesmolten en haar wang en lip hing in een druppelvorm langs haar kin naar beneden. Geen costmetische correcties, geen brandwondencentrum Beverwijk, geen werk… langs de kant van de straat bedelen. Dat is het enige wat zij nog kan doen. Wij proberen hen allemaal wat te geven. Al is het maar 5 Roepies.

Zoals Matteo Pistono in zijn boek omschrijft: “Over een tijdje is je idee over wat normaal is, opgerekt en vervormd… Zo wordt alles weer normaal…” Hoe snel je gewend raakt aan hetgeen om je heen is ongelooflijk. De geest van de mens is sterk en veerkrachtig. Ik bewonder het enorm.

Main Square
Main Square van Mcleod Ganj verdient wat aandacht… Op dit punt verzamelt alles en iedereen zich. Het plein verbind 7 straten met elkaar. 1 straat heet Temple Road dat uitkomt bij de Main Temple van HH de Dalai Lama. De rust die er nooit is wordt non-stop verstoord door het gehinnik van paarden en ezels. Overstekende koeien, geiten en zwerfhonden blokkeren de weg. Monniken en nonnen reciteren in zichzelf mantra’s terwijl de kralen van de mala razendsnel door de vingers glijden. Boeddhisten gebruiken een mala om het aantal gereciteerde mantra’s te kunnen tellen.

Op dit plein vindt alles plaats. Hoewel je het gewoon moet DOEN, is oversteken niet altijd even gemakkelijk. Dit betekent verstand op nul en doorlopen. Met een flinke dosis geluk ontwijk je Tuk Tukjes, de local bus naar Baksu, taxi’s, motoren, hippies en lokale inwoners.  En toch… is dit plein niet groter dan een kleine rotonde in Nederland. Ik heb schik, elke keer weer, als ik Main Square nader. Het hart van Mcleod Ganj, altijd vol met leven en dat alles op maar enkele vierkante meter!

Lieve groet,
Joan

Een weg door India

apr 25, 2012 by     16 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Emoties, India, Mededogen, Reizen

Open riolen en nooit gewassen lichamen
Tijdens de nachtelijke taxirit van Delhi airport naar Majnu Ka Tilla (een Tibetaanse vestiging in India) overviel mij de hoeveelheid mensen die langs de snelweg ‘wonen’. In de berm en onder de bruggen. Hele gezinnen. Ze vlooien elkaar, praten en slapen er het grootste gedeelte van de dag. De geur die er hangt is soms ondraaglijk. Ik heb dat nog nooit ergens geroken. Het is een combinatie van nooit gewassen lichamen, uitwerpselen, open riolen en vastzittend, nooit vergaand afval.

Soms lijkt het niet te kloppen
In sommige straten klopt, vanuit een Westers oogpunt gezien, niks. Alles is anders, achterstevoren en op de kop. Voor mij is mijn bezoek aan India de eerste keer en compleet anders dan de landen waar ik eerder heb gereisd. In de bus naar Dharamsala zat in de stoelen naast mij, aan de andere kant van het gangpad, een Tibetaans stel. Hij merkte de vrachtwagen vol opeengestouwde kippen op die ons van reachts inhaalde. Je hoorde hem zuchten van ontsteltenis. Hij vouwde zijn handen voor zijn borst samen en reciteerde een mantra voor het welzijn van deze kippen, de mensen die hem vervoeren en voor alle andere voelende wezens. Ik was ontroerd door zijn liefdevolle houding en zijn oprechte respect voor de kippen. Hier word je omringd door het Boeddhistische denken wat regelmatig ruw wordt verstoord door het harde getoeter van het verkeer. Omringt door Tibetaanse gebedsvlaggen, mantra’s uit de speakers, Tibetanen op een stoeltje voor hun winkeltje en monniken en nonnen in vol ornaat. Het voelt als een warm bad om hier te zijn.

Het welkomstcommitee
Bij aankomst in Dharamsala stond er een welkomstcommitee klaar. Waar gebeurt dat nu nog? Echter dit gezelschap duwde visietekaartjes onder je neus of boden een taxirit aan van exorbitant hoge bedragen. Je wordt haast belaagd ;-) Ik hou het liever bij ‘welkomstcommitee’, dat voelt wat prettiger en ik zou die toeristen met een backpack ook belagen als ik hen was!

Veel groetjes Joan
Leuk als je een reactie achterlaat!