Archive from december, 2010

Volg je hart

dec 22, 2010 by     7 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Inzicht

Een vriendin van mij volgt haar hart en doet precies wat zij wilt.

Als ik naar mezelf kijk, ben ik in de veronderstelling dat ik dat ook doe. Lees ik haar blog, dan begin ik direct te twijfelen.

Waar verlangt mijn hart naar? En HOE volg ik mijn hart?

Doe jij op dit moment precies waar je hart ligt of krijg je kriebels in je buik als je denkt aan wat je wilt doen?

Laat het me weten! Wie weet kunnen we van elkaar leren en doet straks iedereen wat hij of zij ECHT graag wilt!

Balans: Mens en natuur

dec 22, 2010 by     2 Comments    Posted under: Afrika, Compassie, Mededogen, Reizen

Wanneer er een perfecte balans ontstaat tussen mens en de natuur, word ik altijd een beetje emotioneel. Een gevoel van volmaakte en pure energie. Zo houden de Chinezen in de provincie Yuanyang vanaf de start van de vroege lente altijd één raam open zodat de zwaluw hun nestjes kunnen bereiken die ze aan het plafond hebben gebouwd. De Miao geloven ook dat een zwaluw paar hun leven lang bij elkaar blijft en wanneer ze een nestje bouwen in jouw huis, dit geluk brengt in het huwelijk en in het huishouden.

De balans in de natuur intrigeert mij, hoe al eeuwen lang het water langs dezelfde route naar beneden sijpelt en daarmee de meest prachtige banen in de rotsen kerft. Het is een samenwerking dat niet moet worden verstoord, niet moet worden verbroken.

Hoe kunnen we er nou voor zorgen dat het leven tussen mens en natuur verbeterd kunnen worden? Eco-toerisme kan hier een groot aandeel in leveren. Zo kan er worden gewerkt met de ideeën en voorstellen van de lokale bevolking. Hierbij ligt het creëren van een draagvlak voor het behoud van de natuur en de cultuur voorop. Door Eco-toerisme krijgt een ieder de kans om de natuur te mogen aanschouwen op een kleinschalige manier waarbij monitoring van de natuur en cultuur mogelijk blijft.

Zo werkt SDSP aan duurzame samenleving in West Papoea en richt Treesleeper Campsite zich op duurzame toerisme met in het bijzonder de aandacht voor de cultuur voor de Bushmen in Namibië.

Hoe denk jij dat de balans tussen mens en natuur verbeterd kan worden?

Bijzonder en normaal

dec 22, 2010 by     No Comments    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Leiderschap, Mededogen, Reizen

“….Ya he la hiii naa weeee….!” Vreemde zang en geluiden rijzen op en is zelfs door mijn oordopjes van muziek te horen. De ogen in de wagon kijken in de richting waar het vreemde geluid vandaan komt. Intussen gaat de zang door, vergezeld door harde bonken. Er bekruipt me een onbehagelijk gevoel. De spiegeling in de ramen laat zien dat anderen zich ook ongemakkelijk voelen en zij zich liever laten verdwijnen, net als ik. Helaas is opstaan en weglopen te laat, want het geluid komt dichterbij, net als dat onbehagelijke gevoel. Ik bedenk met één uitweg, maar dan zou ik te veel opvallen.

Hoe zouden de medepassagiers reageren als deze man, die inmiddels bij de deur staat en dreigt binnen te komen, op mij afloopt! Ik realiseer mij dat direct reageren bijzonder is, dat je hoofd boven het maaiveld uitsteken uitzonderlijk is en dat niet zomaar iemand opstaat en daadwerkelijk iets doet. Stiekem hoop ik dat die uitzonderlijke persoon wel aanwezig is. De spanning kan ik bijna zien stijgen, de lucht wordt dikker en het gevoel is zwaar. We zien hoe de man tegen het glas van de deur oploopt, lacht, zingt en schreeuwt. De geluiden zijn bijna niet lachend en zingend te noemen. Het is iets onbekends, het is onvoorspelbaar. Zonder dat de man trachtte naar binnen te komen draait hij zich om en loopt de trap weer op, de hal in. Daar vervolgt hij zijn voor mij onbekende en onvoorspelbare leven.

We naderen een station. Mensen staan op, doen hun jas aan, pakken hun spullen. Ik ben nog lang niet bij mijn bestemming, maar ook ik sta op, pak mijn jas en tas en doe alsof ik vertrek. Ik stap niet uit, ik loop naar een andere wagon, zoek een plaatsje en ga daar zitten.

Een gevoel van verdriet overvalt mij. Ik realiseer mij mijn oordelen en dat ik het onbekende schuw. Ondertussen vertrekt de trein en nadert het geluid weer. Wederom voel ik me onbehagelijk en realiseer ik mij dat ik me onveilig voel, maar er ook verdrietig om ben.

Het is normaal als je niet reageert en angst voelt. Het is bijzonder als je durft en er boven uit kan steken.