Browsing"Bootvluchtelingen"

De eenzame drijver

aug 7, 2015 by     4 Comments    Posted under: angsten, Bootvluchtelingen, Compassie, Emoties, Mededogen

Ik ambieer geen politieke discussie over het onderwerp, het is te complex, het is geen kwestie van zwart of wit. Het is het lijden met een ‘lange IJ’ dat ik aan het daglicht wil brengen. De wanhoopsdaad, de enige optie op iets mooiers, beters en vooral veiligers. Gewoon pure hoop op een betere bestaanswereld waar je niet de nachten en dagen in ultieme angst hoeft door te brengen. Niet ´alleen´ de onzekerheid of er morgen wel iets te eten is. Maar de diepgewortelde angst of je morgen nog zal leven

De media
In de media wordt veel geschreven over mensen die de kust niet hebben bereikt. En over de aanhoudende vluchtelingenstroom die Europa te voortduren krijgt, wat met deze mensen te doen en hoe dat allemaal bekostigd moet gaan worden. De Volkskrant heeft een artikelreeks ´Fort Europa´, over het leven voor, tijdens en na de overtocht. Prachtig weergegeven.

Mensen, zoals jij en ik
Ik  voel intens mee met de angst en onzekerheid van deze mensen, waar zij elke seconde van de dag mee leven en uiteindelijk de beslissing maken om die oversteek te wagen. Vaak hele gezinnen. De dodemans-vaart naar hopelijk een betere wereld. De oversteek, waar veel geld voor betaald moet worden, in een boot die nauwelijks zeewaardig is, met onvoldoende eten en drinken en bovendien overvol beladen met mensen. Mensen zoals jij en ik… zoals jij en ik, realiseren wij ons dat wel voldoende? Dat het ook mensen zijn die elke dag moeten eten, drinken, poepen en slapen. Die willen lachen, dromen en liefhebben. Maar van wie er zoveel verlies en verdriet ervaren dat ze niet meer kunnen huilen. Ken je dat? Dat de pijn zo immens groot is dat de tranen niet meer komen of oeverloos zouden kunnen blijven stromen…

Een liefdevolle glimlach
Ik ben intens begaan met deze medemens en zou willen dat al het lijden opgeheven kan worden. Maar helaas, helaas is lijden inherent aan ons bestaan. Laten we deze mensen daarom welkom heten, onderdak geven en bij het passeren op straat, of in de rij bij de supermarkt een liefdevolle glimlach geven. Een glimlach zoals we die geven aan de mensen die we lief hebben. Daar worden we echt niet armer van eerder emotioneel rijker.

Deel je compassie, met anderen of in de vorm van een reactie hieronder.
Liefs Joan

Foto: Documentaire ‘Drowning for freedom’