Browsing"Schoonheid"

Terwijl ik in de spiegel keek

aug 20, 2016 by     No Comments    Posted under: angsten, Emoties, Inzicht, Schoonheid

De stilte hing zwaar in de lucht, als een storm die nog komen moest. Als een kudde gnoes die spoedig over de Afrikaanse vlakte zou stuiven. Je weet dat het eraan komt. Ontsnappen heeft geen zin. Ik wist niet dat hij zo bijzonder was, totdat hij zei:

“Ik koos voor mijzelf omdat ik niet meer zichtbaar was. In de spiegel zag ik al lange tijd niks meer. De weg die ik nam was oneindig, lang en hobbelig. Met diepe gaten, vele zijwegen en op vele plekken wegafzettingen. Erlangs stonden hoge populieren die een oorverdovend geluid produceerden bij onstuimige zware dagen en ze dreigde om te vallen op donkere momenten maar gaven de mooiste kleuren wanneer het opklaarde”

Vol bewondering luisterde ik naar zijn prachtige woorden. Weloverwogen en in harmonie. Als een orkest, perfect op elkaar ingespeeld, als een zwerm zwaluwen in de lucht. Perfectie in beweging. Ik verlangde naar meer, meer woorden. Woorden vol inzicht. Inzichten die mij wellicht zouden kunnen helpen naar het juiste pad.

De mijne liep dood
Want ook ik, misschien zoals iedereen wel eens, was de weg kwijt. De mijne liep dood, alleen ik leefde nog. Ik liep zonder grond door. Het doet me denken aan de tekenfilms van vroeger, waarbij de grond ineens weg was en ze dan nog een stukje vooruit rennen om vervolgens als een baksteen in de diepte te vallen. Mijn grondloze weg was alleen minder grappig en het bleef niet bij een schrammetje. Mijn weg liep door ijzige kou en gitzwarte leegte afgewisseld met ondraaglijke hitte dat mij tot op het bot verschroeide. Ik liep daar naakt en alleen, en ik wist niet waar naar toe.

Keek iemand maar zo naar mij
Ik staarde door het beslagen raam naar buiten. De regen had alles doorweekt, zou het vandaag nog opklaren? Het weerbericht zei van wel. We zullen wel zien, misschien is een wandeling straks wel lekker. De geur van de houtkachel bracht me terug naar ons gesprek, of eigenlijk, terug naar zijn monoloog want bij de vraag of hij mij meer zou willen vertellen keek hij op van zijn koffie waar hij al die tijd naar zat te staren. Elk stukje porselein werd tot in detail gezien door hem, ik was haast jaloers. Keek iemand maar zo naar mij, vol liefde, rust en overgave. Zou ik ooit zo worden vastgehouden, zacht en teder maar sterk. In volle overgave worden gekust, bekeken, aangeraakt.

Het leek alsof ik zweefde
Zijn enigszins geïrriteerde zucht raakte mij en zijn ogen doorboorde de mijne, haast boos dat mijn vraag om meer te vertellen hem onderbrak. Ik besloot mij stil te houden en deed alsof ik er niet was. Om alleen nog maar te hoeven luisteren. Ik merkte al, het was niet nodig om hem aan te sporen, ik zal mijn verlangen naar meer voor me houden.

“Soms” vervolgde hij “leek het alsof ik zweefde, ik was oprecht blij en trots. Dat ik ervoor koos om mijzelf weer te kunnen zien, mijzelf weer te kunnen zijn. Deze pieken gaven mij kracht om door te gaan. Want het zweven was altijd maar tijdelijk. De nachten waren donker, stil en eenzaam. Dat waren de momenten waarop het verlangen naar het oude zo hevig was dat ik het bijna niet kon weerstaan. Het gemis deed pijn, alles deed pijn en de angst was ongekend groot.”

Ik wist het
Ik zag mijzelf staan, daar op de kale donkere weg. Zijn relaas over de wens jezelf te kunnen zijn, tevreden kunnen zijn. Alles wat hij vertelde leek op mijn donkere eenzame weg. “Deze weg is het meest moeilijke en tegelijk het mooiste wat mij ooit is overkomen.” De woorden van deze laatste zin galmde door mijn hele lijf, ik zag mijn voetsporen. En ik wist… dit is de weg die ik bewandeld heb.

En terwijl ik in de spiegel keek, zag ik mijzelf. Een heel bijzonder mens.

foto: Nicolas Bell

Ik als schoonheidsideaal

nov 24, 2014 by     8 Comments    Posted under: Emoties, India, Inzicht, Nepal, Reizen, Schoonheid

Ik deel graag mooie herinneringen met jullie, men zegt namelijk dat het goed is om leuke herinneringen op te halen om je een geluksgevoel te geven. Nu is het niet zo dat ik geen gevoel van geluk in het heden of de toekomst ervaar, maar deze specifieke herinnering geeft me een boost zelfvertrouwen en dát is altijd wel fijn om te hebben, en verdomd bruikbaar in het dagelijks leven!

Hollywood-ster

Wat blijkt… in India en Nepal ben ik een soort schoonheidsideaal! Als een Hollywood ster waande ik mij destijds door de snoei hete en stoffige straatjes. In mijn modieuze reis-outfit en een te zware backpack op mijn rug flaneerde ik langs de restaurantjes, de lokale kapper en tuktuk-jes in de overvolle straten. Zonder make-up en mijn lange, glanzende, zwarte krullen in een slordige knot op mijn hoofd… en om het nog even mooier te maken mijn dagrugzak voor me gebonden. Een niks onthullende outfit zou ik zeggen. Maar hé, dat maakt niet uit want dáár blijk ik het toonbeeld van schoonheid…!

Even geen leed
Deze keer staan we even niet stil bij de emoties die ontstaan bij het aanschouwen van de vele zwervers langs de wegen in Delhi of hele gezinnen die in de smalle bermen en op de trottoirs de nacht doorbrengen. Nee, even hebben we het over mij, over mijn schoonheid en hoe ik daar mooi liep te wezen terwijl de mannen hun nek verdraaiden wanneer ik langs liep of gewoon een stukje met mij meeliepen. Ja, want dat gebeurt daar ook! Echter, verliep dit alles met veel respect, dat is wel even belangrijk om te vermelden. Geen fluiterij of billenknijperij of dat iemand je zo aanstaart dat je diegene het liefst twee blauwe luiken bezorgd. Nee, niks van dat alles. Het wordt echter wel vervelend wanneer ze hun telefoons tevoorschijn toveren om van wel heel dichtbij een foto van me maken. Dan slaat het Hollywood-gevoel door naar een paparazzi-gevoel… Maar, wederom, niks over vermoeiende situaties zoals de zinderende hitte die elke ademhaling bemoeilijkt. Ook niks over de smog zo dik dat het stug blijft hangen in de lucht. Ook zal ik het niet hebben over het gemis aan straatverlichting in de nacht en gebouwen die in puin liggen waarvan je de indruk krijgt dat er net een bom op is gevallen.

Sexy
Weer even terug naar mij want daar gaat het immers nu over… Eenmaal thuis in Nederland realiseerde ik mij hoe bijzonder het is om gezien te worden als een schoonheidsideaal en dat het dus helemaal niet uitmaakt wie je bent, wat je doet en hoe je eruitziet… Terug in Nederland: schoon gewassen, met een handtas over mijn schouder van normaal formaat, mijn haren sexy los, ogen opgemaakt en het perfecte plaatje van het schoonheidsideaal is af, zou ik denken! Nou, nee hoor, die indruk krijg ik in ieder geval niet. Want die mannen die hun nek verdraaien wanneer ik langs loop zijn hier helaas niet. Maar volgens mij weer ik waar dat aan ligt…

Daar in India en Nepal voelde ik me helemaal thuis, vrij en volmaakt gelukkig. Dat gevoel creëert een uitstraling waar je niet omheen kan! Die uitstraling, die ik daar had, dát is het schoonheidsideaal dat wij allemaal bezitten. Een schoonheid waarmee je anderen als het ware overdonderd. Deze uitstraling van puur geluk straalt uit je ogen… en dan zul je zien dat nekken zich verdraaien.

Schoonheid bezitten wij allemaal
Schoonheid is niet een jasje, een broekje, lang of klein zijn, dik of dun. Nee, schoonheid ben ik en ben jij. Dat zijn wij… Schoonheid bezitten wij allemaal.
De les van vandaag: wees jezelf, laat jezelf zien met je ogen, je uitstraling. Wat je laat zien is wat gezien wordt. Open, eerlijk en prachtig!

Laat een reactie achter, ik ben benieuwd naar jouw schoonheid!
Groetjes Joan