Browsing"Compassie"

Dichter bij Mandela

aug 14, 2015 by     3 Comments    Posted under: Afrika, Compassie, Inzicht

Ik geef toe, ik heb gehuild als een klein kind. Gehuild toen het nieuws naar buiten kwam dat Nelson Mandela, of Madiba zoals we hem in Zuid-Afrika liefkozend noemen, overleed.
Madiba wordt gemist. Met al het lijden dat zich nu afspeelt in de wereld moet ik vaak denken aan deze bijzondere man en hoe hij in moeilijke situaties handelden met compassie.

Shongweni
Anderhalf jaar heb ik in Zuid-Afrika gewoond, het land van Mandela. Ik woonde vlakbij Durban in Shongweni en verhuisde later met mijn toenmalige partner naar Pintetown. Prachtig wonen, vooral in Shongweni waar je de giraffen vanuit de achtertuin in de verte op de heuvels ziet lopen en je in de ochtenden ontwaakt door het gekwetter van de meest mooie vogels. En waar als je niet uitkijkt de apen je fruitschaal in de woonkamer leeg roven om het vervolgens zonder blikken of blozen op te peuzelen. Maar het is ook een plek waar je ‘hand in hand’ met de Black Mamba (ook wel ´The Last Sigaret Snake´ genoemd) woont.

Herinneringen aan Afrika
Laat ik één herinnering met je delen, oké, twee dan: die nacht dat ik nog wakker lag en vanuit het raam een slang zijn weg zag vervolgen via de regenpijp en ik hem vervolgens onder de dakpannen over de dakplaten hoorde schuiven. De rillingen liepen over mijn rug en angstvallig hield ik zijn bewegingen in de gaten. Uiteindelijk lukte het me niet om nog wakker te blijven en viel ik van pure uitputting in slaap.

Een aantal regels
Een andere herinnering was de dag dat ik de glazen en koffiekopjes in de keuken hoorde omvallen. Na een voorzichtig kijkje om de hoek zag ik dat een slang zijn lichaam rond de gordijnrails had gewikkeld terwijl zijn staart tussen de vuile vaat bungelde. Op dat moment geloofde ik mijn eigen ogen niet… een slang gewoon in je eigen huis, nota bene! Op den duur raakte ik gewend aan dit soort voorvallen en keek ik er niet meer van op dat de ongelooflijk grote kakkerlakken over het plafond liepen of dat het aanrecht zwart zag van de mieren omdat ik was vergeten de broodkruimels op te ruimen. Het was gewoon belangrijk om je aan een aantal regels te houden:

  • Je schoenen checken op eventuele kikkers, schorpioenen of spinnen voordat je ze aantrekt.
  • Onder de wc-bril kijken, want je weet nooit wat zich daar schuil houdt.
  • Tijdens het douchen opletten dat er geen slang door het gat in het plafond naar beneden valt (want ja, dat is gebeurd!)

Vervlogen dromen
Terugkijkend verbaas ik mij er over dat die tijd in Afrika mijn leven was. Inmiddels woon ik alweer een aantal jaren tevreden in het relatief veilige en goed geregelde Nederland. In de jaren tijdens mijn leven in Afrika en de jaren er na, is mijn liefde voor (Zuid-)Afrika alleen maar meer en meer geworden. Het lijkt een vervlogen droom, waarvan ik de warmte, het wild in de natuur, de rust en het voor ons trage levenstempo nog vaak mis.

Daar wonend waande ik me dichter bij Mr. Madiba. Zijn onmetelijke levenskracht, vergevingsgezindheid en liefde voor de medemens geven mij een brok in de keel. Zijn positieve energie reikte over de hele wereld. Een ode aan hem omdat hij een voorbeeld is voor ons. Ik had hem graag willen ontmoeten. Bij het overlijden van Mandela schreef ik:

“Secretly I had hoped you would be immortal… Have an amazing trip and I hope to see you soon again. Thank you for the light you gave us Mr. Madiba.”

Lots of love Joan

De eenzame drijver

aug 7, 2015 by     4 Comments    Posted under: angsten, Bootvluchtelingen, Compassie, Emoties, Mededogen

Ik ambieer geen politieke discussie over het onderwerp, het is te complex, het is geen kwestie van zwart of wit. Het is het lijden met een ‘lange IJ’ dat ik aan het daglicht wil brengen. De wanhoopsdaad, de enige optie op iets mooiers, beters en vooral veiligers. Gewoon pure hoop op een betere bestaanswereld waar je niet de nachten en dagen in ultieme angst hoeft door te brengen. Niet ´alleen´ de onzekerheid of er morgen wel iets te eten is. Maar de diepgewortelde angst of je morgen nog zal leven

De media
In de media wordt veel geschreven over mensen die de kust niet hebben bereikt. En over de aanhoudende vluchtelingenstroom die Europa te voortduren krijgt, wat met deze mensen te doen en hoe dat allemaal bekostigd moet gaan worden. De Volkskrant heeft een artikelreeks ´Fort Europa´, over het leven voor, tijdens en na de overtocht. Prachtig weergegeven.

Mensen, zoals jij en ik
Ik  voel intens mee met de angst en onzekerheid van deze mensen, waar zij elke seconde van de dag mee leven en uiteindelijk de beslissing maken om die oversteek te wagen. Vaak hele gezinnen. De dodemans-vaart naar hopelijk een betere wereld. De oversteek, waar veel geld voor betaald moet worden, in een boot die nauwelijks zeewaardig is, met onvoldoende eten en drinken en bovendien overvol beladen met mensen. Mensen zoals jij en ik… zoals jij en ik, realiseren wij ons dat wel voldoende? Dat het ook mensen zijn die elke dag moeten eten, drinken, poepen en slapen. Die willen lachen, dromen en liefhebben. Maar van wie er zoveel verlies en verdriet ervaren dat ze niet meer kunnen huilen. Ken je dat? Dat de pijn zo immens groot is dat de tranen niet meer komen of oeverloos zouden kunnen blijven stromen…

Een liefdevolle glimlach
Ik ben intens begaan met deze medemens en zou willen dat al het lijden opgeheven kan worden. Maar helaas, helaas is lijden inherent aan ons bestaan. Laten we deze mensen daarom welkom heten, onderdak geven en bij het passeren op straat, of in de rij bij de supermarkt een liefdevolle glimlach geven. Een glimlach zoals we die geven aan de mensen die we lief hebben. Daar worden we echt niet armer van eerder emotioneel rijker.

Deel je compassie, met anderen of in de vorm van een reactie hieronder.
Liefs Joan

Foto: Documentaire ‘Drowning for freedom’

Immateriele rijkdom

nov 3, 2014 by     4 Comments    Posted under: Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen, Nepal, Reizen

Onlangs hoorde ik het nummer “We are here” van Alicia Keys. Dat inspireerde mij om dit blog te plaatsen dat ik twee jaar eerder had geschreven. In het lied werd ik geraakt door de boodschap dat we om elkaar moeten geven…

Uitnodiging: luister naar het nummer “We are here” en lees tegelijk dit blog. Het kan je de hoop doen voelen dat er mensen zijn die er voor anderen willen zijn en bereidt zijn om te geven en te helpen.

Het kabouter sprookjesland
In het donker tegen de rolluiken van een kleine winkel zat een meisje gehurkt op de grond. Ze was iets ouder dan een jaar en zat daar samen met haar twee zusjes van 10 en 11 jaar. Het meisje had een rood vestje aan met zwarte stippen en haar capuchon over haar hoofd getrokken. Ze zag er uit zoals de kabouters uit een sprookjesboek er uitzien. Alleen woonden deze kabouters niet in het bos zoals je dat van kabouters zou verwachten en over wie een kinderliedje zo mooi romantisch zegt:

“onder hele hoge bomen in een klein kabouterbos
staat een heel klein en aardig huisje zomaar midden op het mos.
Een huisje waar we als mensen graag in zouden willen wonen, maar wij zijn veels te groot.
Het is gemaakt voor kabouters met een jas en mutsje rood.
Als het ‘s avonds donker wordt is dat helemaal niet naar,
want dan zitten de kabouters heel gezellig bij elkaar…”

Helaas voor deze kabouterkinderen zijn de nachten niet gezellig, veilig of warm. Ze hebben geen eigen krukjes om op te zitten met kaarsjes in hun hand waarvan de lichtjes vrolijk fonkelen zoals in het kabouter sprookjesland.

De meedogenloze ongelijkheid
Terwijl ons kaboutermeisje op de verlaten, donkere straat onbezorgd met steentjes speelt kijken haar zusjes stil en verdrietig voor zich uit. In hun ogen weerspiegelt zich het harde leven van de straat. Ik voel de meedogenloze ongelijkheid tussen vele kinderlevens op deze wereld en mijn eigen welvarend leventje, het verscheurt mijn hart.
Nu twee jaar later… hoe zou het met het kaboutermeisje en haar zusjes zijn? Zouden ze geholpen worden of in handen zijn gevallen van mensen die niks goeds voor ogen hebben met hen, ik word misselijk van die laatste gedachte. Misselijk ook van de gedachte dat haar onbezorgde speelsheid verloren is gegaan…

Geef en help
Het lot van deze kinderen maakt mij verdrietig maar anderzijds geeft het mij hoop dat we wat kunnen doen met onze welvaart en mogelijkheden waarmee wij er kunnen zijn voor anderen die dat nodig hebben. Geven en helpen geeft je het gevoel van immateriële rijkdom en brengt ons dichter bij elkaar. Want daarom zijn we hier: voor elkaar!

Voel je vrij om te reageren op dit bericht! Laten we van elkaar leren.
Liefs Joan

Inspiratie om te leven

okt 13, 2014 by     4 Comments    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen

Mijn oma overleed afgelopen 9 september. Haar relatief korte ziekbed maakte het een intensieve, mooie, verdrietige en bijzondere periode. Bij haar laatste adem hoopte ik dat er nog meer zouden volgen… maar die kwamen niet. Het einde voor mijn oma was daar, samen met de start van een nieuw begin. Een nieuwe start waar wij over het algemeen niks over weten. Waar we ons in ieder geval niks meer van herinneren mocht je in een leven na de dood ‘geloven’, of überhaupt geloven in een bewustzijn dat na de dood zijn vervolg heeft. Of dit nu aan de poorten van de Hemel is, in de Bardo of een ander vervolg op de dood. In ieder geval vrij onbekend voor de meeste onder ons.

Vol liefde
Maar jammer genoeg was haar laatste adem echt de laatste. Het overlijden en het aanschouwen ervan was heel bijzonder en een mooie ervaring. Het gaf mij hoop, kracht en inzicht. Hoop dat het leven er voor mij nog is, tot het ook mijn einde zal zijn. Kracht dat ik er nog het aller aller beste uit kan halen en het inzicht dat ik dit leven wil delen met de mensen die ik lief heb. En mocht het mogelijk zijn, dat mijn sterfbed ook omringd mag zijn met hen die vol liefde op mij neerkijken zoals wij naar mijn oma keken en zij vredig haar laatste adem uitblies.

Vredige dood
Ik hoop oprecht dat iedereen de dood zo vredig mag ervaren en de inzichten, angsten, vreugde en het verdriet met anderen kunnen delen. De dood gaat hand in hand met het leven, net als een lach en een traan. Het geeft balans waardoor er ruimte in je hart ontstaat om compassie en liefde te voelen voor de mensen om je heen. Want iedereen moet een keer afscheid nemen. In essentie zijn we allemaal hetzelfde.

Bedankt lieve Riet voor de hoop, kracht en het inzicht dat u mijn uw overlijden hebt gegeven. Voel je vrij een reactie achter te laten. Ik ben benieuwd naar jullie inzichten en ervaringen.

>> Meer lezen over verkregen inzichten n.a.v. het overlijden van mijn oma? Mijn vader van Inner Travel Adventure heeft het artikel ‘De Dood Overleven’ geschreven <<

Liefs Joan

De veerkracht van de geest

apr 29, 2012 by     7 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Emoties, India, Inzicht, Mededogen

Geen cosmetische correcties
De hoeveelheid bedelaars is groot. In Majnu Ka Tilla in Delhi lopen ze je achterna en soms zelfs tot in de winkel, die vervolgens weer worden weggestuurd door de winkeleigenaar…Een bedelaar pakte mij vast met zijn linker arm, met zijn rechter arm had hij dat nooit kunnen doen, die zat in een onmogelijke positie vergroeid. Een andere vrouw was ernstig verminkt door verbrandingen in het gezicht. Haar rechter deel was helemaal gesmolten en haar wang en lip hing in een druppelvorm langs haar kin naar beneden. Geen costmetische correcties, geen brandwondencentrum Beverwijk, geen werk… langs de kant van de straat bedelen. Dat is het enige wat zij nog kan doen. Wij proberen hen allemaal wat te geven. Al is het maar 5 Roepies.

Zoals Matteo Pistono in zijn boek omschrijft: “Over een tijdje is je idee over wat normaal is, opgerekt en vervormd… Zo wordt alles weer normaal…” Hoe snel je gewend raakt aan hetgeen om je heen is ongelooflijk. De geest van de mens is sterk en veerkrachtig. Ik bewonder het enorm.

Main Square
Main Square van Mcleod Ganj verdient wat aandacht… Op dit punt verzamelt alles en iedereen zich. Het plein verbind 7 straten met elkaar. 1 straat heet Temple Road dat uitkomt bij de Main Temple van HH de Dalai Lama. De rust die er nooit is wordt non-stop verstoord door het gehinnik van paarden en ezels. Overstekende koeien, geiten en zwerfhonden blokkeren de weg. Monniken en nonnen reciteren in zichzelf mantra’s terwijl de kralen van de mala razendsnel door de vingers glijden. Boeddhisten gebruiken een mala om het aantal gereciteerde mantra’s te kunnen tellen.

Op dit plein vindt alles plaats. Hoewel je het gewoon moet DOEN, is oversteken niet altijd even gemakkelijk. Dit betekent verstand op nul en doorlopen. Met een flinke dosis geluk ontwijk je Tuk Tukjes, de local bus naar Baksu, taxi’s, motoren, hippies en lokale inwoners.  En toch… is dit plein niet groter dan een kleine rotonde in Nederland. Ik heb schik, elke keer weer, als ik Main Square nader. Het hart van Mcleod Ganj, altijd vol met leven en dat alles op maar enkele vierkante meter!

Lieve groet,
Joan

Een weg door India

apr 25, 2012 by     16 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Emoties, India, Mededogen, Reizen

Open riolen en nooit gewassen lichamen
Tijdens de nachtelijke taxirit van Delhi airport naar Majnu Ka Tilla (een Tibetaanse vestiging in India) overviel mij de hoeveelheid mensen die langs de snelweg ‘wonen’. In de berm en onder de bruggen. Hele gezinnen. Ze vlooien elkaar, praten en slapen er het grootste gedeelte van de dag. De geur die er hangt is soms ondraaglijk. Ik heb dat nog nooit ergens geroken. Het is een combinatie van nooit gewassen lichamen, uitwerpselen, open riolen en vastzittend, nooit vergaand afval.

Soms lijkt het niet te kloppen
In sommige straten klopt, vanuit een Westers oogpunt gezien, niks. Alles is anders, achterstevoren en op de kop. Voor mij is mijn bezoek aan India de eerste keer en compleet anders dan de landen waar ik eerder heb gereisd. In de bus naar Dharamsala zat in de stoelen naast mij, aan de andere kant van het gangpad, een Tibetaans stel. Hij merkte de vrachtwagen vol opeengestouwde kippen op die ons van reachts inhaalde. Je hoorde hem zuchten van ontsteltenis. Hij vouwde zijn handen voor zijn borst samen en reciteerde een mantra voor het welzijn van deze kippen, de mensen die hem vervoeren en voor alle andere voelende wezens. Ik was ontroerd door zijn liefdevolle houding en zijn oprechte respect voor de kippen. Hier word je omringd door het Boeddhistische denken wat regelmatig ruw wordt verstoord door het harde getoeter van het verkeer. Omringt door Tibetaanse gebedsvlaggen, mantra’s uit de speakers, Tibetanen op een stoeltje voor hun winkeltje en monniken en nonnen in vol ornaat. Het voelt als een warm bad om hier te zijn.

Het welkomstcommitee
Bij aankomst in Dharamsala stond er een welkomstcommitee klaar. Waar gebeurt dat nu nog? Echter dit gezelschap duwde visietekaartjes onder je neus of boden een taxirit aan van exorbitant hoge bedragen. Je wordt haast belaagd ;-) Ik hou het liever bij ‘welkomstcommitee’, dat voelt wat prettiger en ik zou die toeristen met een backpack ook belagen als ik hen was!

Veel groetjes Joan
Leuk als je een reactie achterlaat!

Volg je hart

dec 22, 2010 by     7 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Inzicht

Een vriendin van mij volgt haar hart en doet precies wat zij wilt.

Als ik naar mezelf kijk, ben ik in de veronderstelling dat ik dat ook doe. Lees ik haar blog, dan begin ik direct te twijfelen.

Waar verlangt mijn hart naar? En HOE volg ik mijn hart?

Doe jij op dit moment precies waar je hart ligt of krijg je kriebels in je buik als je denkt aan wat je wilt doen?

Laat het me weten! Wie weet kunnen we van elkaar leren en doet straks iedereen wat hij of zij ECHT graag wilt!

Balans: Mens en natuur

dec 22, 2010 by     2 Comments    Posted under: Afrika, Compassie, Mededogen, Reizen

Wanneer er een perfecte balans ontstaat tussen mens en de natuur, word ik altijd een beetje emotioneel. Een gevoel van volmaakte en pure energie. Zo houden de Chinezen in de provincie Yuanyang vanaf de start van de vroege lente altijd één raam open zodat de zwaluw hun nestjes kunnen bereiken die ze aan het plafond hebben gebouwd. De Miao geloven ook dat een zwaluw paar hun leven lang bij elkaar blijft en wanneer ze een nestje bouwen in jouw huis, dit geluk brengt in het huwelijk en in het huishouden.

De balans in de natuur intrigeert mij, hoe al eeuwen lang het water langs dezelfde route naar beneden sijpelt en daarmee de meest prachtige banen in de rotsen kerft. Het is een samenwerking dat niet moet worden verstoord, niet moet worden verbroken.

Hoe kunnen we er nou voor zorgen dat het leven tussen mens en natuur verbeterd kunnen worden? Eco-toerisme kan hier een groot aandeel in leveren. Zo kan er worden gewerkt met de ideeën en voorstellen van de lokale bevolking. Hierbij ligt het creëren van een draagvlak voor het behoud van de natuur en de cultuur voorop. Door Eco-toerisme krijgt een ieder de kans om de natuur te mogen aanschouwen op een kleinschalige manier waarbij monitoring van de natuur en cultuur mogelijk blijft.

Zo werkt SDSP aan duurzame samenleving in West Papoea en richt Treesleeper Campsite zich op duurzame toerisme met in het bijzonder de aandacht voor de cultuur voor de Bushmen in Namibië.

Hoe denk jij dat de balans tussen mens en natuur verbeterd kan worden?

Bijzonder en normaal

dec 22, 2010 by     No Comments    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Leiderschap, Mededogen, Reizen

“….Ya he la hiii naa weeee….!” Vreemde zang en geluiden rijzen op en is zelfs door mijn oordopjes van muziek te horen. De ogen in de wagon kijken in de richting waar het vreemde geluid vandaan komt. Intussen gaat de zang door, vergezeld door harde bonken. Er bekruipt me een onbehagelijk gevoel. De spiegeling in de ramen laat zien dat anderen zich ook ongemakkelijk voelen en zij zich liever laten verdwijnen, net als ik. Helaas is opstaan en weglopen te laat, want het geluid komt dichterbij, net als dat onbehagelijke gevoel. Ik bedenk met één uitweg, maar dan zou ik te veel opvallen.

Hoe zouden de medepassagiers reageren als deze man, die inmiddels bij de deur staat en dreigt binnen te komen, op mij afloopt! Ik realiseer mij dat direct reageren bijzonder is, dat je hoofd boven het maaiveld uitsteken uitzonderlijk is en dat niet zomaar iemand opstaat en daadwerkelijk iets doet. Stiekem hoop ik dat die uitzonderlijke persoon wel aanwezig is. De spanning kan ik bijna zien stijgen, de lucht wordt dikker en het gevoel is zwaar. We zien hoe de man tegen het glas van de deur oploopt, lacht, zingt en schreeuwt. De geluiden zijn bijna niet lachend en zingend te noemen. Het is iets onbekends, het is onvoorspelbaar. Zonder dat de man trachtte naar binnen te komen draait hij zich om en loopt de trap weer op, de hal in. Daar vervolgt hij zijn voor mij onbekende en onvoorspelbare leven.

We naderen een station. Mensen staan op, doen hun jas aan, pakken hun spullen. Ik ben nog lang niet bij mijn bestemming, maar ook ik sta op, pak mijn jas en tas en doe alsof ik vertrek. Ik stap niet uit, ik loop naar een andere wagon, zoek een plaatsje en ga daar zitten.

Een gevoel van verdriet overvalt mij. Ik realiseer mij mijn oordelen en dat ik het onbekende schuw. Ondertussen vertrekt de trein en nadert het geluid weer. Wederom voel ik me onbehagelijk en realiseer ik mij dat ik me onveilig voel, maar er ook verdrietig om ben.

Het is normaal als je niet reageert en angst voelt. Het is bijzonder als je durft en er boven uit kan steken.