Browsing"angsten"

Terwijl ik in de spiegel keek

aug 20, 2016 by     No Comments    Posted under: angsten, Emoties, Inzicht, Schoonheid

De stilte hing zwaar in de lucht, als een storm die nog komen moest. Als een kudde gnoes die spoedig over de Afrikaanse vlakte zou stuiven. Je weet dat het eraan komt. Ontsnappen heeft geen zin. Ik wist niet dat hij zo bijzonder was, totdat hij zei:

“Ik koos voor mijzelf omdat ik niet meer zichtbaar was. In de spiegel zag ik al lange tijd niks meer. De weg die ik nam was oneindig, lang en hobbelig. Met diepe gaten, vele zijwegen en op vele plekken wegafzettingen. Erlangs stonden hoge populieren die een oorverdovend geluid produceerden bij onstuimige zware dagen en ze dreigde om te vallen op donkere momenten maar gaven de mooiste kleuren wanneer het opklaarde”

Vol bewondering luisterde ik naar zijn prachtige woorden. Weloverwogen en in harmonie. Als een orkest, perfect op elkaar ingespeeld, als een zwerm zwaluwen in de lucht. Perfectie in beweging. Ik verlangde naar meer, meer woorden. Woorden vol inzicht. Inzichten die mij wellicht zouden kunnen helpen naar het juiste pad.

De mijne liep dood
Want ook ik, misschien zoals iedereen wel eens, was de weg kwijt. De mijne liep dood, alleen ik leefde nog. Ik liep zonder grond door. Het doet me denken aan de tekenfilms van vroeger, waarbij de grond ineens weg was en ze dan nog een stukje vooruit rennen om vervolgens als een baksteen in de diepte te vallen. Mijn grondloze weg was alleen minder grappig en het bleef niet bij een schrammetje. Mijn weg liep door ijzige kou en gitzwarte leegte afgewisseld met ondraaglijke hitte dat mij tot op het bot verschroeide. Ik liep daar naakt en alleen, en ik wist niet waar naar toe.

Keek iemand maar zo naar mij
Ik staarde door het beslagen raam naar buiten. De regen had alles doorweekt, zou het vandaag nog opklaren? Het weerbericht zei van wel. We zullen wel zien, misschien is een wandeling straks wel lekker. De geur van de houtkachel bracht me terug naar ons gesprek, of eigenlijk, terug naar zijn monoloog want bij de vraag of hij mij meer zou willen vertellen keek hij op van zijn koffie waar hij al die tijd naar zat te staren. Elk stukje porselein werd tot in detail gezien door hem, ik was haast jaloers. Keek iemand maar zo naar mij, vol liefde, rust en overgave. Zou ik ooit zo worden vastgehouden, zacht en teder maar sterk. In volle overgave worden gekust, bekeken, aangeraakt.

Het leek alsof ik zweefde
Zijn enigszins geïrriteerde zucht raakte mij en zijn ogen doorboorde de mijne, haast boos dat mijn vraag om meer te vertellen hem onderbrak. Ik besloot mij stil te houden en deed alsof ik er niet was. Om alleen nog maar te hoeven luisteren. Ik merkte al, het was niet nodig om hem aan te sporen, ik zal mijn verlangen naar meer voor me houden.

“Soms” vervolgde hij “leek het alsof ik zweefde, ik was oprecht blij en trots. Dat ik ervoor koos om mijzelf weer te kunnen zien, mijzelf weer te kunnen zijn. Deze pieken gaven mij kracht om door te gaan. Want het zweven was altijd maar tijdelijk. De nachten waren donker, stil en eenzaam. Dat waren de momenten waarop het verlangen naar het oude zo hevig was dat ik het bijna niet kon weerstaan. Het gemis deed pijn, alles deed pijn en de angst was ongekend groot.”

Ik wist het
Ik zag mijzelf staan, daar op de kale donkere weg. Zijn relaas over de wens jezelf te kunnen zijn, tevreden kunnen zijn. Alles wat hij vertelde leek op mijn donkere eenzame weg. “Deze weg is het meest moeilijke en tegelijk het mooiste wat mij ooit is overkomen.” De woorden van deze laatste zin galmde door mijn hele lijf, ik zag mijn voetsporen. En ik wist… dit is de weg die ik bewandeld heb.

En terwijl ik in de spiegel keek, zag ik mijzelf. Een heel bijzonder mens.

foto: Nicolas Bell

De eenzame drijver

aug 7, 2015 by     4 Comments    Posted under: angsten, Bootvluchtelingen, Compassie, Emoties, Mededogen

Ik ambieer geen politieke discussie over het onderwerp, het is te complex, het is geen kwestie van zwart of wit. Het is het lijden met een ‘lange IJ’ dat ik aan het daglicht wil brengen. De wanhoopsdaad, de enige optie op iets mooiers, beters en vooral veiligers. Gewoon pure hoop op een betere bestaanswereld waar je niet de nachten en dagen in ultieme angst hoeft door te brengen. Niet ´alleen´ de onzekerheid of er morgen wel iets te eten is. Maar de diepgewortelde angst of je morgen nog zal leven

De media
In de media wordt veel geschreven over mensen die de kust niet hebben bereikt. En over de aanhoudende vluchtelingenstroom die Europa te voortduren krijgt, wat met deze mensen te doen en hoe dat allemaal bekostigd moet gaan worden. De Volkskrant heeft een artikelreeks ´Fort Europa´, over het leven voor, tijdens en na de overtocht. Prachtig weergegeven.

Mensen, zoals jij en ik
Ik  voel intens mee met de angst en onzekerheid van deze mensen, waar zij elke seconde van de dag mee leven en uiteindelijk de beslissing maken om die oversteek te wagen. Vaak hele gezinnen. De dodemans-vaart naar hopelijk een betere wereld. De oversteek, waar veel geld voor betaald moet worden, in een boot die nauwelijks zeewaardig is, met onvoldoende eten en drinken en bovendien overvol beladen met mensen. Mensen zoals jij en ik… zoals jij en ik, realiseren wij ons dat wel voldoende? Dat het ook mensen zijn die elke dag moeten eten, drinken, poepen en slapen. Die willen lachen, dromen en liefhebben. Maar van wie er zoveel verlies en verdriet ervaren dat ze niet meer kunnen huilen. Ken je dat? Dat de pijn zo immens groot is dat de tranen niet meer komen of oeverloos zouden kunnen blijven stromen…

Een liefdevolle glimlach
Ik ben intens begaan met deze medemens en zou willen dat al het lijden opgeheven kan worden. Maar helaas, helaas is lijden inherent aan ons bestaan. Laten we deze mensen daarom welkom heten, onderdak geven en bij het passeren op straat, of in de rij bij de supermarkt een liefdevolle glimlach geven. Een glimlach zoals we die geven aan de mensen die we lief hebben. Daar worden we echt niet armer van eerder emotioneel rijker.

Deel je compassie, met anderen of in de vorm van een reactie hieronder.
Liefs Joan

Foto: Documentaire ‘Drowning for freedom’

Inspiratie om te leven

okt 13, 2014 by     4 Comments    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen

Mijn oma overleed afgelopen 9 september. Haar relatief korte ziekbed maakte het een intensieve, mooie, verdrietige en bijzondere periode. Bij haar laatste adem hoopte ik dat er nog meer zouden volgen… maar die kwamen niet. Het einde voor mijn oma was daar, samen met de start van een nieuw begin. Een nieuwe start waar wij over het algemeen niks over weten. Waar we ons in ieder geval niks meer van herinneren mocht je in een leven na de dood ‘geloven’, of überhaupt geloven in een bewustzijn dat na de dood zijn vervolg heeft. Of dit nu aan de poorten van de Hemel is, in de Bardo of een ander vervolg op de dood. In ieder geval vrij onbekend voor de meeste onder ons.

Vol liefde
Maar jammer genoeg was haar laatste adem echt de laatste. Het overlijden en het aanschouwen ervan was heel bijzonder en een mooie ervaring. Het gaf mij hoop, kracht en inzicht. Hoop dat het leven er voor mij nog is, tot het ook mijn einde zal zijn. Kracht dat ik er nog het aller aller beste uit kan halen en het inzicht dat ik dit leven wil delen met de mensen die ik lief heb. En mocht het mogelijk zijn, dat mijn sterfbed ook omringd mag zijn met hen die vol liefde op mij neerkijken zoals wij naar mijn oma keken en zij vredig haar laatste adem uitblies.

Vredige dood
Ik hoop oprecht dat iedereen de dood zo vredig mag ervaren en de inzichten, angsten, vreugde en het verdriet met anderen kunnen delen. De dood gaat hand in hand met het leven, net als een lach en een traan. Het geeft balans waardoor er ruimte in je hart ontstaat om compassie en liefde te voelen voor de mensen om je heen. Want iedereen moet een keer afscheid nemen. In essentie zijn we allemaal hetzelfde.

Bedankt lieve Riet voor de hoop, kracht en het inzicht dat u mijn uw overlijden hebt gegeven. Voel je vrij een reactie achter te laten. Ik ben benieuwd naar jullie inzichten en ervaringen.

>> Meer lezen over verkregen inzichten n.a.v. het overlijden van mijn oma? Mijn vader van Inner Travel Adventure heeft het artikel ‘De Dood Overleven’ geschreven <<

Liefs Joan

Bijzonder en normaal

dec 22, 2010 by     No Comments    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Leiderschap, Mededogen, Reizen

“….Ya he la hiii naa weeee….!” Vreemde zang en geluiden rijzen op en is zelfs door mijn oordopjes van muziek te horen. De ogen in de wagon kijken in de richting waar het vreemde geluid vandaan komt. Intussen gaat de zang door, vergezeld door harde bonken. Er bekruipt me een onbehagelijk gevoel. De spiegeling in de ramen laat zien dat anderen zich ook ongemakkelijk voelen en zij zich liever laten verdwijnen, net als ik. Helaas is opstaan en weglopen te laat, want het geluid komt dichterbij, net als dat onbehagelijke gevoel. Ik bedenk met één uitweg, maar dan zou ik te veel opvallen.

Hoe zouden de medepassagiers reageren als deze man, die inmiddels bij de deur staat en dreigt binnen te komen, op mij afloopt! Ik realiseer mij dat direct reageren bijzonder is, dat je hoofd boven het maaiveld uitsteken uitzonderlijk is en dat niet zomaar iemand opstaat en daadwerkelijk iets doet. Stiekem hoop ik dat die uitzonderlijke persoon wel aanwezig is. De spanning kan ik bijna zien stijgen, de lucht wordt dikker en het gevoel is zwaar. We zien hoe de man tegen het glas van de deur oploopt, lacht, zingt en schreeuwt. De geluiden zijn bijna niet lachend en zingend te noemen. Het is iets onbekends, het is onvoorspelbaar. Zonder dat de man trachtte naar binnen te komen draait hij zich om en loopt de trap weer op, de hal in. Daar vervolgt hij zijn voor mij onbekende en onvoorspelbare leven.

We naderen een station. Mensen staan op, doen hun jas aan, pakken hun spullen. Ik ben nog lang niet bij mijn bestemming, maar ook ik sta op, pak mijn jas en tas en doe alsof ik vertrek. Ik stap niet uit, ik loop naar een andere wagon, zoek een plaatsje en ga daar zitten.

Een gevoel van verdriet overvalt mij. Ik realiseer mij mijn oordelen en dat ik het onbekende schuw. Ondertussen vertrekt de trein en nadert het geluid weer. Wederom voel ik me onbehagelijk en realiseer ik mij dat ik me onveilig voel, maar er ook verdrietig om ben.

Het is normaal als je niet reageert en angst voelt. Het is bijzonder als je durft en er boven uit kan steken.