Browsing"Reizen"

Ik als schoonheidsideaal

nov 24, 2014 by     8 Comments    Posted under: Emoties, India, Inzicht, Nepal, Reizen, Schoonheid

Ik deel graag mooie herinneringen met jullie, men zegt namelijk dat het goed is om leuke herinneringen op te halen om je een geluksgevoel te geven. Nu is het niet zo dat ik geen gevoel van geluk in het heden of de toekomst ervaar, maar deze specifieke herinnering geeft me een boost zelfvertrouwen en dát is altijd wel fijn om te hebben, en verdomd bruikbaar in het dagelijks leven!

Hollywood-ster

Wat blijkt… in India en Nepal ben ik een soort schoonheidsideaal! Als een Hollywood ster waande ik mij destijds door de snoei hete en stoffige straatjes. In mijn modieuze reis-outfit en een te zware backpack op mijn rug flaneerde ik langs de restaurantjes, de lokale kapper en tuktuk-jes in de overvolle straten. Zonder make-up en mijn lange, glanzende, zwarte krullen in een slordige knot op mijn hoofd… en om het nog even mooier te maken mijn dagrugzak voor me gebonden. Een niks onthullende outfit zou ik zeggen. Maar hé, dat maakt niet uit want dáár blijk ik het toonbeeld van schoonheid…!

Even geen leed
Deze keer staan we even niet stil bij de emoties die ontstaan bij het aanschouwen van de vele zwervers langs de wegen in Delhi of hele gezinnen die in de smalle bermen en op de trottoirs de nacht doorbrengen. Nee, even hebben we het over mij, over mijn schoonheid en hoe ik daar mooi liep te wezen terwijl de mannen hun nek verdraaiden wanneer ik langs liep of gewoon een stukje met mij meeliepen. Ja, want dat gebeurt daar ook! Echter, verliep dit alles met veel respect, dat is wel even belangrijk om te vermelden. Geen fluiterij of billenknijperij of dat iemand je zo aanstaart dat je diegene het liefst twee blauwe luiken bezorgd. Nee, niks van dat alles. Het wordt echter wel vervelend wanneer ze hun telefoons tevoorschijn toveren om van wel heel dichtbij een foto van me maken. Dan slaat het Hollywood-gevoel door naar een paparazzi-gevoel… Maar, wederom, niks over vermoeiende situaties zoals de zinderende hitte die elke ademhaling bemoeilijkt. Ook niks over de smog zo dik dat het stug blijft hangen in de lucht. Ook zal ik het niet hebben over het gemis aan straatverlichting in de nacht en gebouwen die in puin liggen waarvan je de indruk krijgt dat er net een bom op is gevallen.

Sexy
Weer even terug naar mij want daar gaat het immers nu over… Eenmaal thuis in Nederland realiseerde ik mij hoe bijzonder het is om gezien te worden als een schoonheidsideaal en dat het dus helemaal niet uitmaakt wie je bent, wat je doet en hoe je eruitziet… Terug in Nederland: schoon gewassen, met een handtas over mijn schouder van normaal formaat, mijn haren sexy los, ogen opgemaakt en het perfecte plaatje van het schoonheidsideaal is af, zou ik denken! Nou, nee hoor, die indruk krijg ik in ieder geval niet. Want die mannen die hun nek verdraaien wanneer ik langs loop zijn hier helaas niet. Maar volgens mij weer ik waar dat aan ligt…

Daar in India en Nepal voelde ik me helemaal thuis, vrij en volmaakt gelukkig. Dat gevoel creëert een uitstraling waar je niet omheen kan! Die uitstraling, die ik daar had, dát is het schoonheidsideaal dat wij allemaal bezitten. Een schoonheid waarmee je anderen als het ware overdonderd. Deze uitstraling van puur geluk straalt uit je ogen… en dan zul je zien dat nekken zich verdraaien.

Schoonheid bezitten wij allemaal
Schoonheid is niet een jasje, een broekje, lang of klein zijn, dik of dun. Nee, schoonheid ben ik en ben jij. Dat zijn wij… Schoonheid bezitten wij allemaal.
De les van vandaag: wees jezelf, laat jezelf zien met je ogen, je uitstraling. Wat je laat zien is wat gezien wordt. Open, eerlijk en prachtig!

Laat een reactie achter, ik ben benieuwd naar jouw schoonheid!
Groetjes Joan

Immateriele rijkdom

nov 3, 2014 by     4 Comments    Posted under: Compassie, Emoties, Inzicht, Mededogen, Nepal, Reizen

Onlangs hoorde ik het nummer “We are here” van Alicia Keys. Dat inspireerde mij om dit blog te plaatsen dat ik twee jaar eerder had geschreven. In het lied werd ik geraakt door de boodschap dat we om elkaar moeten geven…

Uitnodiging: luister naar het nummer “We are here” en lees tegelijk dit blog. Het kan je de hoop doen voelen dat er mensen zijn die er voor anderen willen zijn en bereidt zijn om te geven en te helpen.

Het kabouter sprookjesland
In het donker tegen de rolluiken van een kleine winkel zat een meisje gehurkt op de grond. Ze was iets ouder dan een jaar en zat daar samen met haar twee zusjes van 10 en 11 jaar. Het meisje had een rood vestje aan met zwarte stippen en haar capuchon over haar hoofd getrokken. Ze zag er uit zoals de kabouters uit een sprookjesboek er uitzien. Alleen woonden deze kabouters niet in het bos zoals je dat van kabouters zou verwachten en over wie een kinderliedje zo mooi romantisch zegt:

“onder hele hoge bomen in een klein kabouterbos
staat een heel klein en aardig huisje zomaar midden op het mos.
Een huisje waar we als mensen graag in zouden willen wonen, maar wij zijn veels te groot.
Het is gemaakt voor kabouters met een jas en mutsje rood.
Als het ‘s avonds donker wordt is dat helemaal niet naar,
want dan zitten de kabouters heel gezellig bij elkaar…”

Helaas voor deze kabouterkinderen zijn de nachten niet gezellig, veilig of warm. Ze hebben geen eigen krukjes om op te zitten met kaarsjes in hun hand waarvan de lichtjes vrolijk fonkelen zoals in het kabouter sprookjesland.

De meedogenloze ongelijkheid
Terwijl ons kaboutermeisje op de verlaten, donkere straat onbezorgd met steentjes speelt kijken haar zusjes stil en verdrietig voor zich uit. In hun ogen weerspiegelt zich het harde leven van de straat. Ik voel de meedogenloze ongelijkheid tussen vele kinderlevens op deze wereld en mijn eigen welvarend leventje, het verscheurt mijn hart.
Nu twee jaar later… hoe zou het met het kaboutermeisje en haar zusjes zijn? Zouden ze geholpen worden of in handen zijn gevallen van mensen die niks goeds voor ogen hebben met hen, ik word misselijk van die laatste gedachte. Misselijk ook van de gedachte dat haar onbezorgde speelsheid verloren is gegaan…

Geef en help
Het lot van deze kinderen maakt mij verdrietig maar anderzijds geeft het mij hoop dat we wat kunnen doen met onze welvaart en mogelijkheden waarmee wij er kunnen zijn voor anderen die dat nodig hebben. Geven en helpen geeft je het gevoel van immateriële rijkdom en brengt ons dichter bij elkaar. Want daarom zijn we hier: voor elkaar!

Voel je vrij om te reageren op dit bericht! Laten we van elkaar leren.
Liefs Joan

Een weg door India

apr 25, 2012 by     16 Comments    Posted under: Boeddhisme, Compassie, Emoties, India, Mededogen, Reizen

Open riolen en nooit gewassen lichamen
Tijdens de nachtelijke taxirit van Delhi airport naar Majnu Ka Tilla (een Tibetaanse vestiging in India) overviel mij de hoeveelheid mensen die langs de snelweg ‘wonen’. In de berm en onder de bruggen. Hele gezinnen. Ze vlooien elkaar, praten en slapen er het grootste gedeelte van de dag. De geur die er hangt is soms ondraaglijk. Ik heb dat nog nooit ergens geroken. Het is een combinatie van nooit gewassen lichamen, uitwerpselen, open riolen en vastzittend, nooit vergaand afval.

Soms lijkt het niet te kloppen
In sommige straten klopt, vanuit een Westers oogpunt gezien, niks. Alles is anders, achterstevoren en op de kop. Voor mij is mijn bezoek aan India de eerste keer en compleet anders dan de landen waar ik eerder heb gereisd. In de bus naar Dharamsala zat in de stoelen naast mij, aan de andere kant van het gangpad, een Tibetaans stel. Hij merkte de vrachtwagen vol opeengestouwde kippen op die ons van reachts inhaalde. Je hoorde hem zuchten van ontsteltenis. Hij vouwde zijn handen voor zijn borst samen en reciteerde een mantra voor het welzijn van deze kippen, de mensen die hem vervoeren en voor alle andere voelende wezens. Ik was ontroerd door zijn liefdevolle houding en zijn oprechte respect voor de kippen. Hier word je omringd door het Boeddhistische denken wat regelmatig ruw wordt verstoord door het harde getoeter van het verkeer. Omringt door Tibetaanse gebedsvlaggen, mantra’s uit de speakers, Tibetanen op een stoeltje voor hun winkeltje en monniken en nonnen in vol ornaat. Het voelt als een warm bad om hier te zijn.

Het welkomstcommitee
Bij aankomst in Dharamsala stond er een welkomstcommitee klaar. Waar gebeurt dat nu nog? Echter dit gezelschap duwde visietekaartjes onder je neus of boden een taxirit aan van exorbitant hoge bedragen. Je wordt haast belaagd ;-) Ik hou het liever bij ‘welkomstcommitee’, dat voelt wat prettiger en ik zou die toeristen met een backpack ook belagen als ik hen was!

Veel groetjes Joan
Leuk als je een reactie achterlaat!

Balans: Mens en natuur

dec 22, 2010 by     2 Comments    Posted under: Afrika, Compassie, Mededogen, Reizen

Wanneer er een perfecte balans ontstaat tussen mens en de natuur, word ik altijd een beetje emotioneel. Een gevoel van volmaakte en pure energie. Zo houden de Chinezen in de provincie Yuanyang vanaf de start van de vroege lente altijd één raam open zodat de zwaluw hun nestjes kunnen bereiken die ze aan het plafond hebben gebouwd. De Miao geloven ook dat een zwaluw paar hun leven lang bij elkaar blijft en wanneer ze een nestje bouwen in jouw huis, dit geluk brengt in het huwelijk en in het huishouden.

De balans in de natuur intrigeert mij, hoe al eeuwen lang het water langs dezelfde route naar beneden sijpelt en daarmee de meest prachtige banen in de rotsen kerft. Het is een samenwerking dat niet moet worden verstoord, niet moet worden verbroken.

Hoe kunnen we er nou voor zorgen dat het leven tussen mens en natuur verbeterd kunnen worden? Eco-toerisme kan hier een groot aandeel in leveren. Zo kan er worden gewerkt met de ideeën en voorstellen van de lokale bevolking. Hierbij ligt het creëren van een draagvlak voor het behoud van de natuur en de cultuur voorop. Door Eco-toerisme krijgt een ieder de kans om de natuur te mogen aanschouwen op een kleinschalige manier waarbij monitoring van de natuur en cultuur mogelijk blijft.

Zo werkt SDSP aan duurzame samenleving in West Papoea en richt Treesleeper Campsite zich op duurzame toerisme met in het bijzonder de aandacht voor de cultuur voor de Bushmen in Namibië.

Hoe denk jij dat de balans tussen mens en natuur verbeterd kan worden?

Bijzonder en normaal

dec 22, 2010 by     No Comments    Posted under: angsten, Compassie, Emoties, Inzicht, Leiderschap, Mededogen, Reizen

“….Ya he la hiii naa weeee….!” Vreemde zang en geluiden rijzen op en is zelfs door mijn oordopjes van muziek te horen. De ogen in de wagon kijken in de richting waar het vreemde geluid vandaan komt. Intussen gaat de zang door, vergezeld door harde bonken. Er bekruipt me een onbehagelijk gevoel. De spiegeling in de ramen laat zien dat anderen zich ook ongemakkelijk voelen en zij zich liever laten verdwijnen, net als ik. Helaas is opstaan en weglopen te laat, want het geluid komt dichterbij, net als dat onbehagelijke gevoel. Ik bedenk met één uitweg, maar dan zou ik te veel opvallen.

Hoe zouden de medepassagiers reageren als deze man, die inmiddels bij de deur staat en dreigt binnen te komen, op mij afloopt! Ik realiseer mij dat direct reageren bijzonder is, dat je hoofd boven het maaiveld uitsteken uitzonderlijk is en dat niet zomaar iemand opstaat en daadwerkelijk iets doet. Stiekem hoop ik dat die uitzonderlijke persoon wel aanwezig is. De spanning kan ik bijna zien stijgen, de lucht wordt dikker en het gevoel is zwaar. We zien hoe de man tegen het glas van de deur oploopt, lacht, zingt en schreeuwt. De geluiden zijn bijna niet lachend en zingend te noemen. Het is iets onbekends, het is onvoorspelbaar. Zonder dat de man trachtte naar binnen te komen draait hij zich om en loopt de trap weer op, de hal in. Daar vervolgt hij zijn voor mij onbekende en onvoorspelbare leven.

We naderen een station. Mensen staan op, doen hun jas aan, pakken hun spullen. Ik ben nog lang niet bij mijn bestemming, maar ook ik sta op, pak mijn jas en tas en doe alsof ik vertrek. Ik stap niet uit, ik loop naar een andere wagon, zoek een plaatsje en ga daar zitten.

Een gevoel van verdriet overvalt mij. Ik realiseer mij mijn oordelen en dat ik het onbekende schuw. Ondertussen vertrekt de trein en nadert het geluid weer. Wederom voel ik me onbehagelijk en realiseer ik mij dat ik me onveilig voel, maar er ook verdrietig om ben.

Het is normaal als je niet reageert en angst voelt. Het is bijzonder als je durft en er boven uit kan steken.